Cassiopeia and TVXQ

กลับมาปัจจุบัน วันหมอนัด -วันจันทร์- 11.30 ณ โรงพยาบาล XYZ 

แจจุงมาถึงที่โรงพยาบาลแล้วล่ะฮะ อาการเป็นหวัดหายไปแล้ว

ตอนนี้ก็นั่งรอคุณหมอหมีอยู่เนี่ยแหละครับ... ผม ต่นเต้นจังเลย ที่จะได้เจอหน้าเค้าอีก

ที่ผมมาสาย เเพราะเค้าบอกว่่า จะพาผมไปทานข้าว แต่เค้าเลิกงาน 12.00 นะครับ ผมขี้เกียจนั่งรอนี่นา

แต่คุณผู้อ่านไม่ต้องกลัวว่าผมยังไม่ได้โทรบอกเค้าหรอกนะฮะ โทรเรียบร้อย รายนั้น ทำเสียงอย่างกับ

โดนขู่ฆ่า รีบขอร้องผมบอกว่ามาเร็วๆ ฮ่าๆ ตลกจริงๆ

แต่นี่ผม คิม แจจุง นะครับ ก็ต้องมีเล่นตัวกันบ้าง ก็ผมไม่ได้ง่ายนี่นา !

"คิม แจจุง เชิญ ห้องตรวจ 5 ค่ะ ^ ^" อ่า ทำไมพี่พยาบาลยิ้มให้ผมแปลกๆ ไอ้หมีนั่นต้องไปพูดอะไรไว้แน่เลย

ผมคุบยกับเค้ามาถึงตอนนี้ ผู้อ่านคงสงสัยว่าแจจุงรู้สึกยังไงกับหมอหมีจอมหื่น

ผมก็คงต้องตอบแหละครับ ... อืม มม ก็คงจะแบบเดียวกับที่เค้ารู้สึกกับผม

ในสายตาผม เค้าเป็นคนจริงใจนะครับ น่ารัก เอาใจใส่ ถ้าเค้าอยากจะเข้ามาดูแลผม ในฐานะแฟน

ผมก็คงต้องยอมแพ้หัวใจตัวเอง ว่า ชอบเค้าเข้าเต็มๆแล้วแหละครับ !

.

.

ผมเปิดประตูเข้าไปในห้องตรวจ 5

อ้าว... ทำไมไฟปิด หยไปไหนซะล่ะ

"อย่าร้องเสียงดังนะครับ ไม่งั้นจะโดนข่มขืน" ร่างสูงทีตอนนี้โอบกอดร่างเล็กจากด้านหลัง

เอามือปิดปากร่างเล็ก เพื่อจะแกล้ง แต่ตอนนี้ ร่างสูงรู้สึกเหมือนแกล้งตัวเองจริงๆ

กลื่นหอมๆ จากตัวของร่างเล็กในอ้อมกอด ทำให้ร่างสูงเคลิ้ม... อยากกอด อยากจูบ อยาก..สัมผัส

ร่างเล็กในอ้อมแขนยิ่งดิ้นแรงขึ้น พร้อมกับทำเสียงอู้อี้

"จะข่มขืนแจจุงหรือไง เปิดไฟ เลิกเล่นได้แล้ว" ร่างเล็กพูดด้วยน้ำเสียงตกใจ ก็... เล่นล็อกคอ ปิดปาก 

ซะขนาดนั้น ใครจะไม่กลัว

"ตกใจหรอครับ" ร่างสูงพูดพร้อมกับเดินไปเปิดไฟแล้วกลับมานั่งที่โต๊ะ

"ไม่มั้ง" ร่างเล็กนั่งหน้างออยู่บนเก้าอี้ตรงหน้าของร่างสูง

"งอนหรอ"

"อย่าเล่นแบบนี้สิ กลัวนะรู้ไม๊ ไอ้หมอบ้า"

"อ้าว ก็อยากกอดอ่ะ คิดถึง ไม่ได้เจอกันตั้งนาน"

"ชิ ! หึ " ร่างสูงทำเป็นหูทวนลมกับเสียงถอนหายใจน่ารักๆนั่น ดึงเก้าอี้ของร่างเล็กเข้ามาใกล้ตัว

"ไหนคุณหมอดูซิ ว่าหายรึยัง " ร่างสูงจับร่างเล็ก อ้าปาก หุบปาก ส่องจมูก ส่องหู แล้วก็มาถึงช็อตเดิม....

"ดึงเสื้อขึ้นสิครับ" ร่างสูงยิ้มกรุ้มกริ่ม แต่ั่นทำให้แจจุงเขินจนหน้าแดง

"ไม่ฟังไม่ได้หรอปอดเนี่ย แจจุงหายแล้ว"

"ไม่ได้ พี่เป็นแพทย์ ต้องรักษาจรรยาบรรณ รักษาคนไข้อย่างสุดความสามารถนะครับ"

"เกิดจะมามีจรรยาบรรณอะไรตอนนี้เนี่ย เห้อ" ร่างเล็กถอนใจ แต่ก็ต้องดึงเสื้อขึ้น

หน้าท้องขาว นวลเนียน แบนราบ น่าสัมผัสของแจจุง ทำให้ยุนโฮถึงกลับกลืนน้ำลาย

"มองอยู่นั่นแหละ -/////- "

"ขาว เอ้ย ไม่ได้มอง"  

"ไม่ได้มองที่ไหน นิสัยไม่ดี ที่อย่างงี้ทำมาปากแข็ง จะทำอะไรก็ทำเร็วๆ -///////-"

ร่างสูงสอดมือเข้ามาใต้เสื้อของร่างเล็กพร้อมกับหูฟัง มือข้างนึงก็จับไอ้เจ้า Stetoscope เนี่ย ฟังไปตามปอด

ตามหัวใจ แต่อีกข้าง.... มือหนาลูบไล้แผ่นอกสวย นิ้วเรียวยาวสะกิดเม็ดสีหวานจนมันแข็งเป็นไต

ร่างเล็กสะดุ้งเฮือก แต่ก็นั่งก้มหน้าต่อไป พลางคิดในใจว่า ทำอะไรเนี่ย ไอ้หื่น

แต่ก็โวยวายอะเไรไม่ได้ เดี๋ยวจะไม่จบ -*-

"ไม่มีเสมหะนะครับ ปอดโอเค คอไม่บวมแล้ว ไข้ไม่มี ... อย่างงี้ก็หายป่วยแล้วนะครับ"

"ฮะ"

"แต่ว่า.... เอ๊ะ นี่ 12.00 แล้ว ยังจำนัดของเราได้ใช่ไม๊ครับ ?"

"ดะ ได้สิ " ร่างเล็กหน้าแดงจัด

"ไปกันดีกว่าครับ หิวแล้ว  ^ ^ " พูดจบร่างสูงก็พาร่างบางที่ตอนนี้หน้าแดงเป็นลูกตำลึง

เดินจูงมืออกมาจากห้องตรวจ ร่างสูงก้มหัวให้พยาบาลสาวๆทั้งหลาย พร้อมกับส่งยิ้มไปให้

แต่แจจุงที่โดนจับมืออยู่ตอนนี้กลับรู้สึกหงุดหงิดจริงๆ

เดินมาถึงรถ แจจุงก็เข้าไปนั่งในรถด้วยใบหน้าบึ้งตึง

"เป็นอะไรครับ คนสวย"

"เปล่า"

"อ้าว แล้วทำไมทำหน้าบึ้งแบบนั้นอ่ะครับ"

"ไม่ชอบ"

"ไม่ชอบอะไรครับ"

"ไม่ชอบให้ยุนโฮยิ้ม"

"อ๋ออ... ก็เลยทำหน้าบึ้งเป็นตัวอย่างใช่ไม๊ครับ"

"ไม่ใช่ ! ไม่ชอบให้ยุนโฮยิ้มให้คนอื่น ไม่ชอบให้ยุนโฮทำตาหวานๆใส่คนอื่น" 

 "อ๋อ.. ไอ้เรกนึกว่าเป็นอะไร ที่แท้ก็หึงพี่นี่เอง" ร่างสูงยิ้อย่างอารมณ์ดี

"ไม่ต้องมาพูด รำคาญ "

"อ้าววว ใจร้าย อ่ะ TT^TT พี่จะไม่ทำตาหวานๆ ไม่ยิ้มให้ใครอีกแล้ว"

"ไม่อยากเชื่อ"

"เชื่อถอะนะๆๆๆ"

"อืม เชื่อก็ได้ เร็วๆ หิวแล้ว" รางเล็กทำสีหน้าดีขึ้นมานิดนึง แต่ก็ยังทำเสียงขุ่น

"ครับๆ นางฟ้า"

ครึ่งชั่วโมงต่อมอ 

ณ ร้านอาหารหรูโคตรๆ

หลังจากสั่งอาหารเสร็จก็นั่งรอ เง้ก อยู่เนี่ยแหละครับ 

ร้านนี้ผมชอบมากๆ อาหารอร่อย เป็นอาหารเกาหลีนี่แหละครับ แต่อร่อยนะ

ร้านนี้อยู่บ้านตึกสูงระฟ้า ฮ่าๆ ผมว่าวิวดี น้องแจจุงเค้าจะชอบไม๊นะ

ผมประหม่าสุดๆเลยล่ะครับ ทั้งๆที่ก็พาหญิงไปเลี้ยงข้าวไม่รูกี่ล้านรอบ

(หมี เว่อร์ไปไหมลูก แหม ฮ่าๆ) แต่ผมก็ไม่เคยคิดว่าเค้าจะชอบไม๊

ร้านโอเคไม๊ ห้องน้ำสะอาดรึเปล่า เค้าสะดวกสบายไม๊ หรือ ผมดูเป็นไงบ้าง

ในสายตาเค้า นี่ผม.... กำลังเปลี่ยนไปเยอะนะครับเนี่ย

"ยุนโฮ ทำไมเหม่อ" เสียงเล็กๆแบบนี้... น่ารักจัง

"เหม่อถึงแจจุงอ่ะครับ" ผมก็หยอดไปเรื่อย

"เอ่อ -//////- ผมก็นั่งอยู่ตรงนี้แท้ๆ"

"ก็ใจพี่มันลอยคิดถึงแต่แจจุงนี่นา รับผิดชอบเลย "

"แจจุงไม่ได้ขอร้องให้ยุนโฮคิดถึงแจจุงนี่ฮะ แล้วอีกอย่าง แจจุงไม่ได้ทำ

ยุนโฮท้องฮะ ไม่รับผิดชอบหรอก" ดูพูดเข้า

"เอ๊... น่าจะเป็นพี่มากกว่าครับทำแจจุงท้องน่ะ" ใช่ครับ...

มันอาจจะดูเหลือเชื่อ แต่ว่า การตั้งท้องเกิดขึ้นได้นะครับ

คนไข้จะต้องได้รับเชื้อเข้าไปในเวลาที่เหมาะสม และวันที่เหมาะสม

ถ้าถามว่าวันที่เหมาะสมคือวันไหน ผมก็ไม่รู้หรอกครับ คุณหมอที่ดูแลครรภ์

เท่านั้นแหละ ที่จะบอกได้ เห้อ จะว่าไป ผมก็อยากมีลูกนะเนี่ย แต่มอระเอีย

ยังหาไม่ได้เลย ก็คนข้างๆ นี่แหละน๊า เค้จะรับรักผมรึเปล่า นี่ผมคิดไปใกล

ขนาดนี้แล้วหรอเนี่ย -0-

ผมก็นั่งคิดอะไรเรื่อยเปื่อยมองออกไปข้างนอกหน้าต่าง

แต่พอหันกลับมามองเด็กตัวเล็กข้างๆผม ก็ตองทำให้ผมตกใจ 

"พี่ยุนโฮ รู้... หรอครับ" หา... รู้อะไร

"แจจุงอย่าบอกนะว่า... " เฮ้ย ผมก็แค่พูดเฉยๆล่ะนะ ใครจะไปคิดว่าเค้าจะ... เห้ย...

"แจจุง .... ผิดปกติ แจจุง .. มัน น่ารังเกียจ ฮึก... ฮือๆ" เห้ย

อย่าบอกนะว่าแจจุงท้องได้นะ

"แจจุงอย่าร้องให้สิครับ ใจเย็นๆ แจจุงเป็นอไรไหนอกพี่ซิ หืม "

ร้องให้ใหญ่เลยครับ เห็นน้ำตาของแจจุงแล้ว..หมือนมีอะไรมามัดที่

หัวใจ...และกระชากมันออกไปอย่างแรง

"แจจุง....ฮึก... ฮือๆ แจจุง ทะ ฮือ... ท้องได้ ป่ะป๊า ก็เลยทะเลาะกับม่ะม๊า

ฮึกๆ ฮือๆ เค้าทะเลาะกัน แจจุง เป็นต้นเหตุ ป่ะป๊าบอกว่าแจจุงมันไม่ใช่ผู้ชาย

น่ารังเกียจ ฮึกๆ ฮืออ ฮึกก ฮืออ แต่ ฮึก แต่ม่ะม๊ารัก ฮึก ม่ะม๊ารักแจจุง

ป่ะป๊าอยากให้เอาแจจุง ฮืออ ไปทิ้ง ม่ะม๊า ฮือออ ฮึกก ม่ะม๊าไม่ยอม"

"พอแล้วครับ.. พอแล้วไม่ต้องเล่าๆ คนดีของพี่ไม่ต้องร้องนะครับ

พี่อยู่ตรงนี้ไง ... พี่จะอยู่ข้างๆแจจุงนะ" ผมพูดออกมาจากใจนะครับ

ไม่ได้หวัง...แค่ร่างกายของแจจุง ไม่ได้แค่อยากให้มันจบบนเตียง

ผม... ผมว่าผมเริ่มเรียนรู้ที่จะชอบใครจริงๆจัง และมันจะเป็นบ่อเกิดแห่งความรักได้

ถ้าหากคนๆ ยอมรับรักผม... ผมสัญญา ว่าจะดูแลเค้าตลอดไป ผมเอาหัวกลมๆ

ของแจจุงมาซบที่ใหล่ น้ำตาเปียกชุ่มไปหมด ...  น่าสงสาร น่าดูแล

อยากดูแลคนๆนี้ อยากจะทำให้เค้ามีความสุข

"...แจจุงน่ารังเกียจใช่ไม๊พี่ยุนโฮ แจจุงน่ารังเกียจ ..." ร่างเล็กที่ใหล่ผม

ตอนนี้เริ่มจะเบะอีกแล้ว จะน่ารังเกียจได้ยังไงล่ะ แจจุงเป็นคนที่บอบบาง

ขนาดนี้ ใครเค้าจะไปรังเกียจแจจุง เค้าเรียกผมว่าพี่ยุนโฮแล้วแหละ

"ไม่น่ารังเกียจหรอกครับ ดีซะอีก จริงๆนะ" ผมหันไปสบตา

"เด็กที่ไหนจะอยากมีแม่เป็นผู้ชายล่ะฮะ เด็กผู้หญิงที่โรงเรียนไม่มีใคร

สนใจผมเลยซักคน มีก็แค่ เพื่อนๆ ในกลุ่ม นอกนั้น... ก็มีแต่ผู้ชายที่หวัง

แค่จะได้ร่างกายผมก็เท่านั้น" ร่างเล็กพูดหน้าตาเศร้าสร้อย

ก็ไม่แปลกที่ผู้หญิงจะไม่ชอบ ก็แหม แจจุงน่ารักกว่าพวกเธอตั้งเยอะ

แล้วก็ไม่แปลกอีกที่ผู้ชายจะมารุมจีบ ก็แจจุง... สวยขนาดนี้ ร่างกายแจจุง

มันก็ เย้ายวนซะขนาดนี้ ใครๆ ก็อยากครอบครอง

"แจจุง... ไม่เอาอย่าคิดแบบนั้นสิ ถ้าเค้าเป็นลูกของแจจุง เค้าก็จะต้องรักแม่ของเค้าสิครับ เค้าไม่มีวันรังเกียจแม่ตัวเองหรอก" ผมปลอบ  ร่างเล็กดูจะฟังผมเหมือนกันนะ

"จริงเหรอ ถ้าใครรรังเกียจ อย่างน้อยกมีพี่คนนึงนะครับ ที่ไม่เคยรังเกียจแจจุง

แม้ว่าแจจุงจะเป็นแบบไหน"

"ขอบคุณพี่ยุนโฮมากๆนะครับ ถึงพี่จะดูเจ้าชู้ กะล่อน แต่พี่ก็เป็นคนดีจริงๆ"

"พี่จะเลิกเจ้าชู้ ถ้าแจจุงต้องการ พี่จะเลิกทำตาหวานๆใส่คนอื่น ถ้าแจจุงไม่ชอบ พี่จะไม่มองใครอีกเลยตลอดชีวิตนี้ ถ้าแจจุงรับรักพี่" ผม...เป็นอะไรครับ ผม...

ชอบเด็กคนนี้เข้าให้จริงๆแล้วแหละครับ 

"พี่ยุนโฮ... แจจุง ... ฮึกๆ แจจุง ฮือออ ขอบคุณพี่ยุนโฮ นะฮะ ฮือๆ

พี่ยุนโฮเป็นคนดีจริงๆด้วย ฮึก" ร้องให้ไมครับเนี่ย

"ร้องให้ทำไมครับ เสียใจที่พี่เป็นคนดีหรอครับ" 

"เปล่า แต่ดีใจที่มีคนดีๆ อย่างพี่ยุนโฮเป็นเพื่อน"

 "ใครบอกว่าพี่จะเป็นเพื่อนกับแจจุง.... แจจุง ให้โอกาสพี่หน่อยได้ไม๊

ให้โอกาสพี่ได้ดูแลแจจุงได้ไม๊ พี่รู้ว่าเร็วไปแต่พี่จะพิสูจน์ว่าพี่ชอบแจจุง จริงๆ"

เข้าประเด็นเป๊ะเลยครับ

"เอ๋ ... "

"ให้โอกาสพี่นะครับ เวลาสั้นๆก็ได้ถ้าแจจุงรำคาญพี่ ถ้าครบกำหนดแล้ว

พี่สัญญาว่าจะไม่มาให้แจจุงเห็นหน้าอีก ถ้าแจจุงไม่รักพี่"

"เอ่อ... จะดีหรอครับ พี่ยุนโฮไม่จำเป็นต้องทำแบบนั้นเลย แจจุงรู้ดีว่าแจจุงรู้สึกยังไง ที่แจจุงหัวใจเต้นแรงมากๆเวลาเจอหน้าพี่ยุนโฮ มันคงไม่ใช่แค่สิ่งภายนอก แจจุงรู้ดี แจจุงรู้ว่าที่จริงแจจุงก็คงกำลังจะชอบพี่ยุนโฮ แต่ว่ามันเร็วไป ที่จริงเราอาจจะไม่เหมาะกัน ถ้าแบบนั้น..."

"พี่ขอเวลาแจจุงแค่ 1 เดือน ถ้าแจจุงรู้สึกว่าเราไม่เหมาะกัน พี่ก็จะไม่ยุ่งกับแจจุงอีกเลยครับ"  ผมหวังว่าต่อจากนี้... ผมจะมีแจจุงอยู่เคียงข้าง

"ได้ฮะ... หนึ่งเดือน" ร่างเล็กกยิ้มให้ผมอย่างน่ารัก

แล้วเราก็เริ่มลงมือรับประทานอาหาร หลังจากมันโคตรจะเย็นชืดแล้วครับ

.

.

.

.

.

บนรถ -พาแจจุงมาส่ง-

ยานพาหนะคันหรูราคาแพง กำลังขับเคลื่อนอยู่บนท้องถนนที่เต็มไปด้วยแสงไฟ

ร่างสูงหันไปมองร่างเล็ก ที่ตอนนี้ เอาแต่นั่งเหม่ออกไปนอกหน้าต่าง

'แจจุงเป็นอะไร'  นี่คือคำถามของร่างสูง ที่คิดได้ แต่ไม่กล้าถาม

"แจจุงรู้ไม๊ ว่าพี่ดีใจนะ ที่แจจุงไว้ใจพี่ ยมอให้พี่มาส่ง"

"มันน่าดีใจขนาดนั้นเลยหรอครับ ^ ^  -/////-" ร่างเล็กยิ้ม 

จะรู้ไม๊นะว่าตอนนี้ตัวเองหน้าแดงขนาดไหน

"อื้ม ใช่สิครับ ก็พี่ชอบแจจุงนี่ โดนคนที่เราชอบไว้ใจ ใครจะไม่ดีใจล่ะครับ"

"แจจุงก็ชอบพี่ยุนโฮนะ" ร่างเล็กกลั้นใจพูดออกมา นี่ตัวเค้าดูเป็นคนใจง่ายรึเปล่านะ

"หา !?? พูดใหม่ได้ไม๊ครับ"

"ไม่เอาไม่พูดแล้ว"

"นะๆ พูดใหม่อีกรอบสิ พี่อยากฟัง"

"แจ-จุง-ก็-ชอบ-พี่-ยุน-โฮ" ร่างเล็กพูดเน้นที่ละคำด้วยความเขินอาย

"อ๊า พี่รู้สึกเหมือนลอยได้"

"เอ่อ ถึงข้างหน้าแล้วเลี้ยวขวานะครับ" แจจุงทำเป็นกลบบเกลื่อนโดยการบอกทางให้ยุนโฮ

"ว้าว คอนโดแจจุงน่าอยู่จังเลย... อย่างงี้คอนโดก็อยู่ใกล้โรงเรียนมากๆเลยน่ะสิ"

"ฮะ เดินไปได้เลยแหละ"

"เค้ายังเปิดขายอยู่ไม๊อ่ะ"

"เอ่อ.. แจจุงไม่แน่ใจอ่ะฮะ แต่ว่า น่าจะนะ เพระว่าแจจุงก็เพิ่งย้ายเข้ามาเหมือนกัน"

แจจุงตอบออกไปแต่ในใจกลับคิดว่า 'นี่ยุนโฮ จะมาซื้อหรอ'

ยานพาหนะคีนหรูแล่นเข้าไปในลิฟท์

"ชั้นอะไรครับแจจุง"

"อ๋อ 15  ครับ"

"อยู่ชั้นสูงจัง วิวสวยไม๊"

"สวยครับ แต่คุณป้าแจจุงเป็นครเลือกให้น่ะชั้นนี้ ที่จริงแจจุงอยากได้แค่ชั้น 5 ก็พอแล้ว

คอนโดนี้มี 20 ชั้นฮะ ที่จริงชั้นเดียวกับแจจุงก็ยังขายไม่หมดเลย"

"อ๋อ... อย่างนี้นี่เอง แล้วป้าแจจุงเค้าจะกลับมาเมื่อไหร่ครับ"

"ก็คงประาณปีหน้า แต่ว่าคุณป้าแต่งงานกับคุณลุงคนญี่ปุ่นที่ทำงานในเกาหลีน่ะฮะ

กลับมาก็คงไปอยู่บ้านของคุณลุงคนนั้น"

"แล้วแจจุงล่ะ"

"ก็ต้องอยู่คนเดียว..."

"เหงาไม๊แจจุง กลัวนรึเปล่า"

"กลัวสิครับ เหงามากๆด้วย ...แจจุงอยู่คนเดียวมา 2 อาทิตย์แล้ว"

ร่างสูงนิ่งเงียบไป คิดหาวิธีที่จะช่วยแจจุง...

ร่างเล็กคงจะเหงามากๆ เด็กอายุ 18 ปี.... ถ้าถามว่าโตไม๊ ก็โตแล้ว แต่ว่า

แจจุง มีนิสัยอ่อนโยน น่ารัก น่าทนุถนอม เลยทำให้ในสายตายุนโฮ แจจุงดูเด็กกว่าเด็ก อายุ 18 ปี

ถ้าพอจะมีวิธี ที่เค้าสามารถจะช่วยได้... ก็คงจะดี

ที่นี่ก็ไม่ห่างจากโรงพยาบาลเท่าไหร่ ถ้าได้อยู่ใหล้ๆร่างเล็กทุกวันก็คงจะดี

"ยุนโฮ ทำไมเงียบอีกแล้ว"

"พี่กำลังคิด.... เอ่อ ช่างมันเถอะครับ"

"เอ่อ ถึงแล้วครับ"

ยานพาหนะคันหรูขับออกมาจากลิฟท์ ...

ที่จอดรถชั้นนี้ว่างมาก มีรถจอดแค่ 3-4 คันเอง แสดงว่า ชั้นนี้มีคนอยู่น้อย

ร่างสูงกำลังคิดว่า ถ้าชั้นนี้มีคนอยู่น้อย แสดงว่า ห้องก็น่าจะเหลือสินะ

ร่างสูงขัยรถมาจอดตรงที่จอดที่ใกล้กับทางเข้าที่สุด

อากาศมันหนาว ถึงแม้ว่านี่จะในลานจอดรถ แต่ก็มีลมผ่าน เค้าไม่อยากให้แจจุงต้องโดนลมมาก

เดี๋ยวอาการไม่สบายจะกลับมาอีก

ร่างสูงนั่งคิดอะไรเพลินๆอยู่ในรถ จนลืมไปเลยว่าข้างๆเค้ายังมีร่างบอบบางนั่งอยู่ด้วย

"พี่ยุนโฮ.. เอ่อ จะเข้าไปรึเปล่าครับ"

"อ๋อ.. เอ่อ แจจุงอนุญาตไม๊ล่ะครับ"

"ได้สิฮะ"

ร่างเล็กเดินเคียงข้างร่างสูง เข้ามาทางห้องนั่งเล่นรวมของชั้น 15

คอนโดนี้จัดว่าเป็นคอนโดที่หรู และราคาแพงมาก จึงไม่แปลกที่การตกแต่งจะดูดีมีสไตล์

เดินผ่านห้องนั่งเล่นรวมเข้ามา เดินไปเรื่อยๆ...  ร่างเล็กก็มาหยุดที่ห้องหมายเลขที่ 155

ร่างเล็กกดรหัสเข้าห้องแล้วก็พาร่างสูงเข้ามา

ภายในห้องของร่างเล็ก ตกแต่งสไตล์ลอฟท์

ห้องของแจจุงถ้าเดินเข้ามาจากทางประตูก็จะเจอห้องนั่งเล่น ที่มีทีวีจอ LCD จนาดใหญ่ติดอยูที่ผนัง

เดินตรงออกไป มีระเบียงยาว และม้านั่ง ... ม้านั่งสองตัว ร่างสูงนึกสงสัยว่า ร่างเล็กนั่งกับใคร 

ทางฝั่งขวามือ เป็นห้องครัว ส่วนห้องนอนและห้องแต่งตัว ถูกจัดไว้อยู่บนชั้นลอยที่เป็นเหมือนระเบียง

สามารถมองลงมาเห็นทั้งห้องได้อย่างชัดเจน

"พี่ยุนโฮเอาน้ำไม๊เดี๋ยวแจจุงไปเอามาให้ นั่งก่อนสิ"

"ขอบคุณครับ" ร่างสูงมองสำรวนห้องของร่างเล็กไปรอบๆ ก่อนจะลุกเดินตามร่างเล็กไปที่ห้องครัว

ที่ฝนังด้านหนึ่งของห้องครัว มีกระดานดำกับชอล์คเอาไว้เขียนว่าวันนี้แจจุงต้องทำอะไรบ้าง... น่ารักจังเลย 

 "อะ อ้าว พี่ยุนโฮเดินมาตั้งแต่เมื่อไหร่ฮะ"

"ก็เดินตามแจจุงมาติดๆเลยนะ พี่อยู่ห่างแจจุงมากไม่ได้หรอก... ใจจะขาด" ตอนนี้ร่างสูงเดินเข้ามา

ประชิดตัวร่างเล็กที่ยืนพิงตู้เย็นอยู่ มือข้างหนึ่งเท่าไว้กับผนังตู้เย็น อีกข้างหนึ่งเชยคางแจจุงขึ้น

"แจจุงครับ... แจจุงรู้ตัวรึเปล่าว่าน่ารักขนาดไหน หืม ?  ^ ^" ร่างสูงถาม

แต่ร่างเล็กนั้นแทบจะฟังคำถามไม่รู้เรื่อง เพราะใบหน้าคมที่โน้มลงมาใกล้ จนได้ยินเสียหายใจ

และลมหายใจอุ่นๆของงร่างสูง

"พี่ยุนโฮ..เอ่อ แจจุงเป็นผู้ชายนะฮะ"

"ไม่เห็นจะเหมือนตรงไหนเลย" ร่างสูงพึมพำ และผละออกมาจากร่างเล็ก

ร่างเล็กคิดในใจว่า 'ฟู่วว นึกว่าจะหยุดเต้นไปแล้วซะอีก ไอ้หัวใจบ้า เต้นแรงนักนะ'

ร่างเล็กที่นึกว่าร่างสูงเดินไปนั่งรอแล้วก็หยิบแก้วน้ำเดินจะตามไป แต่พอหันกลับมาอีกที

กลับโดนร่างสูช้อนตัวขึ้น อุ้มไปนั่งบนโซฟาแทน

หัวกลมๆของร่างเล็กตอนนี้แนบอยู่ที่อกของร่างสูง 'พี่ยุนโฮก็หัวใจเต้นแรงเหมือนกับแจจุงเลยนี่'

ร่างเล็กก้มหน้างุดๆ ลงกับอกของร่างสูง กลิ่นน้ำหอมหรือว่ากลิ่นตัวของร่างสูงก็ไม่รู้

ที่ทำให้แจจุง... คลั่งใคล้... ชอบ... กลิ่นแบบนี้ดูเป็นผู้ชายมากๆเลย 

"ซุกอยู่นั่นแหละ อุ่นไม๊ครับ หืม ??" ร่างสูงก้มหน้าลงมาถามร่างเล็ก ที่ตอนนี้ไม่กล้าเงยหน้าขึ้นไปสบตา

กับร่างสูงที่เป็นคนอุ้มตัวเองอยู่ 

"แจจุงเอาน้ำมาให้พี่ยุนโฮน่ะ ดื่มก่อนสิ" ร่างเล็กไม่รู้จะพูดอะไรแก้เขินที่โดนอุ้มอย่างนี้ 

"ขอบคุณครับ" ร่างสูงที่ยังไม่ยอมปล่ยอซักที รับน้ำจากร่างเล็กมาดื่ม แล้วก้มลงเอาแก้วน้ำว่าง

ไว้ที่โต๊ะ จังหวัที่ก้มลงมา ทำให้ หน้าของแจจุง ซุกลงไปที่คอของร่างสูงพอดิบพอดี

"ตอนแรกที่อก ตอนนี้เปลี่ยนมาเป็นคอแล้วหรอครับ"

"ก็พี่ยุนโฮไม่ยอมปล่อย"

"ก็ตัวแจจุงนุ่มนิ่มไปหมดเลย พี่ไม่อยากปล่อยหรอก"

"พี่ยุนโฮอ่ะ-//////-" กำปั้นเล็กทุบเบาๆที่อกของร่างสูง

"เจ็บไม๊ครับ"

"เห ? จะเจ็บได้ยังไง แจจุงทุบพี่ยุนโฮนะ"

"ก็ทุบลงไปตรงหัวใจพี่ แจจุงอยู่ในหัวใจพี่ ทุบลงไปเต็มๆแบบนั้น ไม่เจ็บหรอ"

"บ้า -////-"

"แจจุง ตั้งใจฟังสิ่งที่พี่จะพูดดีๆนะครับ"

"อื้ม -///-" ร่างสูงกระชับอ้อมกอด ตอนนี้.. แจจุงนั่งอยู่บนตักของร่างสูง

โดยมีร่างสูงเอามือพาดไว้ที่เอวคอด

"...ตั้งแต่วันแรกที่พี่เจอแจจุง.... มันทำให้พี่เปลี่ยนไปเยอะมากๆ

พี่เลิกเที่ยวกลางคืน และไม่สามารถมองผู้หญิงคนไหนได้อีก พี่รู้ตัวดีว่าอาการแบบนี้คืออะไร

พี่รู้ตัวดีว่าพี่กำลังตกหลุมรักแจจุง และตอนนี้.... พี่ก็ถอนตัวไม่ขึ้นแล้วครับ"

"พี่ยุนโฮ.... -/////-" ร่งเล็กเรียกชื่อร่างสูงเบาๆ

"แจจุง คบกับพี่เถอะนะ ลองคบกับพี่ดูก่อน แล้ว 1 เดือนหลังจากนี้ถ้าเกิดว่าเราเข้ากันไม่ได้

พี่ก็จะไม่ยุ่งกับแจจุงอีก แบบนี้ดีไม๊ครับ"

"เห ? พี่ยุนโฮอยากให้แจจุงลองคบกับพี่ยุนโฮดูก่อนหรอฮะ"

"ใช่ครับ.... คบกับพี่นะ" ใบหน้าหวานของร่างเล็กเริ่มขึ้นสีแดงจัด ร่างเล็กบิดไปบิดมาในอ้อมกอดของร่างสูง

เพราะความเขิน

"ได้ฮะ แจจุงจะคบกับพี่ยุนโฮ แต่ว่า... ห้ามพี่ยุนโฮมีผู้หญิงคนอื่น มองได้แต่ห้ามคุย ห้ามชอบ ห้ามเที่ยวกลางคืน กินเหล้าได้แต่ต้องอยู่กับแจจุง โทรหาแจจุงทุกวัน แล้วก็ ห้ามเราไม่เจอกันเกิน 2 วัน ทำได้ไม๊"

"หวงพี่หรอ"

"ก็เป็นแฟนแจจุง แจจุงก็ต้องหวงสิ"

"น่ารักจังเลย"

"แล้วพี่ยุนโฮมีอะไรที่อยากให้แจจุงปรับเข้าหาพี่ยุนโฮรึเปล่า"

"มี 3 ข้อเอง"

"ว่ามาเล้ย"

"1. ถ้ามีคนมาจีบ ห้ามรับรักอย่างเด็ดขาด ห้ามแอบชอบ และห้ามติดต่อด้วย"

"หือออ โหด"

"2. พี่จะไม่ทำอะไรแจจุงจนกว่าแจจุงจะพร้อม ... แต่แจจุงต้องเข้าใจพีนะครับ ว่าเรื่องแบบนี้สำหรับพี่

มันคือเรืองที่ขาดไม่ได้"

"เอ่อ... ฮะ แจจุงจะยอมพี่ยุนโฮ แต่ตอนนี้.... มันเร็วไป" 

"ครับ พี่จะตั้งหน้าตั้งตารอวันนั้น"

"เว่อร์จริงๆ" 

"3. ห้ามสวยน้อยลง"

"เห้ยยย ข้อสามนี่แจจุงจะรู้ได้ไงล่ะ"

"ข้อสามนี่ไม่ซีเรียส เพราะจากที่พี่ดูวิวัฒนาการของแจจุง มีแต่ สวยขึ้น สวยขึ้น และ สวยขึ้น"

"พี่ยุนโฮอ่ะ -///-"

"พรุ่งนี้เย็นพี่มีเรื่องจะเซอร์ไพรส์ ห้ามออกจากห้องเด็ดขาด เดี๋ยวพี่จะแวะเอาข้าวมาให้ตอนเช้านะครับ"

"แล้ววันอื่นออกจากห้องได้ไม๊อ่ะ TT^TT"

"ได้สิครับ แค่พรุ่งนี้วันเดียว ห้ามออกจากห้องเด็ดขาด โอเคไม๊" 

"ฮะ.... พี่ยุนโฮ แจจุงว่าพี่ยุนโฮกลับเถอะ นะ พรุ่งนี้ไปทำงานแต่เช้า เดี๋ยวง่วง"

"โอเคครับ" ร่างเล็กเดินไปส่งร่างสูงที่ประตู แล้วก็โบกมือบ๊ายบาย แต่ยังไม่ทันที่จะได้ปิดประตู

ร่างสูงก็ผลักแจจุงเข้ามาในห้องแล้วก็โน้มคอลงมาประทับริมฝีปากหยักลงที่ริมฝีปากอวบอิ่มสีเชอร์รี่

ลิ้นหน้าเลียที่ปากอวบอิ่มของร่างเล็ก ก่อนจะสอดลิ้นเข้าไปข้างในโพรงปากหอมหวาน

สัมผัสที่ไม่ประสาจากแจจุง ยิ่งทำให้ร่างสูงแทบบ้า แต่สัมผัสที่วาบหวาม และชำนาญจากยุนโฮ

ก็ทำให้แจจุงแทบบ้าเหมือนกัน ร่างสูงใช้มือข้างหนึ่งประครองท้ายทอยร่างเล็กให้ไปในทิศทางที่เขาต้องการ

ส่วนมืออีกข้างหนึ่งลูบไล้ไปที่ส่วนเว้าส่วนโค้งขอแจจุง

"อื้มมม อื้อออ" เสียงท้วงเบาๆจากร่างเล็กจึงทำให้ร่างสูงจำใจต้องถอนริมฝีปากออกมา

"หวานจัง พี่ชักติดใจแล้วนะ"

"นี่มันเฟิร์สคิส ของแจจุงนะ พี่ยุนโฮมาขโมยไปง่ายๆแบบนี้ได้ไงอ่ะ" ร่างเล็กทำหน้าเง้างอน

"พี่รู้แล้วหละครับ ว่าเฟิร์สคิสแน่นอน.... ก็เราเป็นแฟนกัน เรื่องแบบนี้ มันเป็นเรื่องธรรมดาไม่ใช่หรอครับ หรือว่าแจจุง..."

"อืม... ใช่"

"พี่ขอโทษนะ พี่...เพราะพี่แท้ๆเลย ... ที่จริง..."

"ไม่ต้องขอโทษหรอก แจจุงก็เต็มใจให้พีุ่ยนโฮจูบนี่นา"

"ฮ่าๆ ^  ^ ติดใจไม๊"

"บ้า -///- กลับบ้านได้แล้ว"

"ครับ แล้ววันหลังพี่จะมาต่อจากจูบนะครับ"

"บ้า -///- บ๊ายบายนะครับ"

"บ๊ายบายครับคนสวย ฝันดีนะ"

พี่ยุนโฮ... เราเป็นแฟนกันแล้ว

เราจูบกันแล้ว.... แจจุงเริ่มรู้สึกว่า ไม่อยากอยู่ใกลพี่ยุนโฮแม้แต่วินาทีเดียวเลย

ความรู้สึกแบบนี้ มันก็เกิดขึ้นกับพี่ยุนโฮด้วยรึเปล่า

แจจุง.... แจจุงจะรู้ไม๊ว่าทำให้พี่หลงรักหัวปักหัวปำขนาดไหน 

 พี่นอนหลับฝันเห็นแจจุงทุกคืน ทำอะไรๆก็นึกถึงแจจุง

และพี่ก็ดูออกนะ ว่าแจจุง ก็รู้สึกเหมือนพี่ 

edit @ 7 Apr 2010 17:55:55 by Ganbattene

edit @ 7 Apr 2010 17:56:13 by Ganbattene