Cassiopeia and TVXQ

"นอนนารึลวอนเฮ นอนเนเกปาจยอ นอนเนเกมิชยอ...." เครื่องมือสื่อสารของร่างสวย

ที่นอนหลับใหลอยู่บนเตียงดังขึ้นเป็รอบที่สาม แต่ร่างสวยก็ไม่มีทีท่าว่าจะตื่นเลย

"ติ๊งหน่อง ติ๊งหน่อง"   เสียงออดถูกกดขึ้นจากหน้าประตู... ร่างสวยรีบกระเด้งตัวขึ้น พร้อมกับรับโทรศีพท์

ด้วยน้ำเสียงงัวเงีย ...นี่ 6.00 เองนะ ยุนโฮจะเอาข้าวมาให้ตั้งแต่ตอนนี้เลยหรอ 

"ฮัลโหล ฮะ"

"แจจุงพี่อยู่หน้าห้อง กดกริ่งตั้งนาน โทรไปก็ไม่รับ นึกว่าแจจุงไม่อยู่นะเนี่ย"

"ง่วงนี่ฮะ เมื่อคืนตอนยุนโฮโทรมาก็ดึก แถม แจจุงโทรไปหาจุนซูต่อด้วย"

"พี่ขอโทษครับ แจจุงง่วงเลยใช่ไม๊ พี่นี่แย่จริงๆ"

"ไม่หรอก 260626"

"ใบ้หวยแต่เช้าเลยหรอครับ"

"บ้าหรอ ฮ่าๆ กดสิทีหน้าประตู รหัสเข้าห้อง แจจุงขี้เกียจลุก"

"ครับๆ"

ร่างสูงกดวางสายจากร่างเล็ก แล้วก็กดรหัสตามที่แจจุงบอก

รหัสพวกนี้มันคุ้นจัง... อืมมม 26 วันเกิดแจจุง ส่วน 6 คงจะเป็นวันเกิดเค้าล่ะมั้ง

ว้าว แจจุงนี่่น่ารักชะมัดเลย

ร่างสูงเดินนเข้ามาในห้องของร่างเล็ก ถอดรองเท้าคู่สวยก่อนจะเดินขึ้นไปยังชั้นลอย

เปิดบานประตูกระจก และเดินเข้าไปหาร่างสวยที่นอนยิ้มสดใสอยู่ใต้ผ้าห่มผืนใหญ่

"อรุณสวัสดิ์ครับพี่ยุนโฮ"

"อรุณสวัสดิ์ครับแจจุง" ยุนโฮนอนลงบนเตียงนุ่มของแจจุง และหันหน้าเข้าไปหาร่างสวยเจ้าของเตียง

"แจจุงครับ พี่เอาข้าวมาให้แล้วนะวางอยู่บนโต๊ะกินข้าว"

"ฮะ แต่แจจุงยังไม่หิว" ร่างสูงเขิยบตัวเองเข้ามาหาแจจุง จนตอนนี้ ร่างสวยกับร่างสูง

กำลังนอนหันหน้าเข้าหากัน ร่างสูงยกแขนกำยำไปพาดไว้ที่เอวคอดของร่างเล็ก

"พี่ยุนโฮ  ^ ^ พี่ยุนโฮมีอะไรจะเซอร์ไพรส์แจจุงหรอ" ร่างเล็กถามออกไปด้วยความสงสัย และใบหน้าเอียงอาย

"บอกก็ไม่เซอร์ไพรส์สิครับ แต่ขอให้แจจุงรู้ไว้นะครับ ว่าสิ่งที่พี่ทำ เพราะพี่รักแจจุง"

"บอกรักกันแต่เช้าแบบนี้...หวังอะไรรึเปล่าเนี่ย" แจจุงแสดงสีหน้าไม่ไว้ใจ แล้วก็เขยิบตัวเอง

ออกมาให้ห่างจากร่างสูง แต่เด็กน้อยวัย 18 ปีน่ะหรอ จะรอดพ้นเงื้อมมือหมี ไม่มีทางซะหรอก

ชอง ยุนโฮ รีบเอาแขนกำยำจับเอวบางของแจจุงไว้ แล้วดึงร่างทั้งร่างของคนสวยให้ขึ้นมานั่งบนตัวเค้า

"คิดว่าพี่หวังรึเปล่าล่ะครับ" ยุนโฮยันกายลุกขึ้นนั่งโดยมีแจจุงนั่งทับอยู่อีกที แล้วก็ค่อยๆโน้มคอตัวเอง

เข้าไปประทับริมฝีปากสีสดของแจจุงอย่างแผ่วเบา...หอมหวาน แต่ทว่า กลับทำให้แจจุง อ่อนระทวย

"อื้อ...อื้มมม อื้อ" เสียงครางหวานด้วยความไม่ประสาของร่างเล็กทำให้ยุนโฮยิ่งแทบจะควบคุมสติไม่ได้

ลิ้นหน้าเลียที่กลีบปากสีสวย แล้วค่อยๆสอดลิ้นเข้าไปข้างในโพรงปาก...หวาน...นุ่ม....อุ่น

มือหนาข้างหนึ่งสอดเข้าใต้เสื้อนอนตัวบางของร่างเล็ก นิ้วเรียวยาวสะกิดเม็ดสีชมพูหวานเล่นอย่าง

ซุกซน

"อ๊าา... อื้มม ยะยุนโฮ...อื้มม" ยิ่งร่างสูงได้ยินเสียงครางของร่างบาง ก็ยิ่งทำให้เค้า.... มีอารมณ์

มือหน้าอีกข้างหนึ่งบีบเฟ้นสะโพกอวบเรียกเสียงครางกระเส่าจากร่างเล็ก

"อ๊าา พี่ยุนโฮ...อื้มม...พอ...พอ" เสียงห้ามปรามของร่างเล็กทำให้ร่างสูงจำใจต้องหยุดการกระทำทั้งหมดลง

ร่างสูงจับใบหน้าหวานของร่างเล็ก ให้หันมาสบตากับใบหน้าคมของตัวเอง

"แจจุง...กลัวรึเปล่าครับ"

">/////< มันรู้สึกแปลกๆน่ะพี่ยุนโฮ แจจุงจะเป็นอะไรรึเปล่าเนี่ย -*- "

ความไร้เดียงสาของร่างเล็กทำให้ร่างสูงไม่กล้าอธิบายต่อไป และได้แต่บอกกับตัวเองว่า

ร่างสวยตรงหน้านี้ยังไม่รู้เรื่องอะไรเลยจริงๆ ไม่ประสีประสาใดๆทั้งนั้น แล้วตัวเค้ายังจะ

เอาเปรียบร่างเล็กบอบบางนี้ได้ลงคอหรอ คำตอบคือ ไม่ ชอง ยุนโฮ ทำไม่ได้

ถึงแม้ความต้องการจะมีอยู่อัดแน่นเต็มร่างกาย ตัวเค้าไม่สามารถรังแกร่างบางได้จริงๆ

เกิดอะไรขึ้นกับเค้ากันแน่นะ 'เฮ้ย ... ไม่นะยุนโฮ หรือว่าเรา เซ็กส์เสื่อม อ๊ากก ไม่จริงๆ' ชอง ยุนโฮ

คิดได้ดังนั้นก็รีบสะบัดหัวตัวเองแรงๆ ตามด้วยการทึ้งผมตัวเองอีกที

"พี่ยุนโฮเป็นอะไรหรอ" ร่างเล็กเอียงคอถามด้วยความสงสัย ... 'น่ารัก' คือคำเดียวที่ยุนโฮนึกขึ้นได้ตอนนี้

"เปล่าครับ เอ่อ... แจจุง พี่ถามอะไรหน่อยได้ไม๊รับ"

"อืม ได้สิฮะ"

"ถ้าสมมุติว่าพี่...ต้องการแบบนั้นจริงๆ แจจุงจะให้พี่ได้ไม๊ครับ" มันอาจจะดูเป็นคำถามที่เห็นแก่ตัว

แต่ชอง ยุนโฮ ก็จำเป็นจะต้องถาม เผื่อว่าในอีกไม่นานนี้ ตัวเค้าอาจจะทนไม่ได้อีกต่อไป

"พี่ยุนโฮ คงไม่ได้ต้องการแค่ร่างกายของแจจุง เหมือนกับคนอื่นๆ ใช่ไม๊ ถ้าทำแบบนั้นแล้ว พี่ยุนโฮ

ก็จะไม่ทิ้งแจจุงไปใช่ไม๊" ร่างเล็กมองลึกเข้าไปในดวงตาของร่างสูง แววตา

ของร่างสูงมีแต่ความหนักแน่น แววตาแห่งวามรัก แววตาแห่งความมั่นคง แววตาแบบนี้

ที่แจจุงไม่เคยได้รับจากผู้ชายคนไหนมาก่อน

"จะทิ้งไปได้ยังไงล่ะครับ พี่รักของพี่ขนาดนี้อ่ะ หืม ? พี่อยากให้แจจุงทำความเข้าใจกับเรื่องนี้ใหม่นะครับ

ว่า มันเป็นสิ่งธรรมชาติของมนุษย์ มนุษย์ทุกคนก็ต้องมีความต้องการแบบนั้นรวมถึงพี่ด้วย"

"ตอนนี้ด้วยรึเปล่า" ร่างเล็กแกล้งทำตาปรือปรอย โน้มหน้าเข้าไปหาร่างสูงใกล้ๆ

"แจจุงห้ามทำหน้าแบบนี้อีกนะ พี่จะทนไม่ไหวแล้วนะครับ" 

"ฮ่าๆๆ แกล้งยุนโฮสนุกจัง"

"คนอื่นๆ อาจจะต้องการแค่ร่างกายของแจจุง แต่ไม่ได้รักแจจุง แต่่วาพี่ รักแจจุง แล้วพี่ก็เป็นมนุษย์

ที่ก็ต้องการเรื่องแบบนั้นเหมือนกันนะครับ"

">/////<  ก็... ให้มันผ่านช่วงทดลองงาน 1 เดือนไปก่อนได้ไม๊เล่า" ร่างเล็กทำหน้าเอียงอาย จับปอยผม

ของตัวเองเล่นแก้เขิน แต่นั่นยิ่งทำให้ร่างสูงรู้สึกว่า ร่างเล็กนี่น่ารักชะมัดเลย 

"ได้สิครับ พี่ก็แค่บอกเฉยๆว่ายังไง มันก็ต้องเกิด วะฮะฮะฮ่าๆๆๆ"

"บ้าไปแล้วหรือไงเนี่ย หัวเราะซะอย่างกับหมีบ้า ฮ่าๆ"

"ตั้งแต่เจอแจจุง พี่บ้าขึ้นเยอะเลยครับ"

"แจจุงว่าพี่ยุนโฮเกินๆตั้งนานแล้วแหละมั้ง"

"อะไรนะ ว่าพี่เกินหรอ ?"

"ฮ่าๆ ก็ถ้าจะบอกว่าพียุนโฮไม่เต็ม มันก็ไม่ใช่ พี่ยุนโฮน่ะ เกินไปเยอะเลยจริงๆ"

"พี่ว่าแจจุงก็ไม่เต็ม ขาดไปเยอะเลย ให้พี่ช่วยเติมไม๊ครับ" ร่างสูงเอาใบหน้าคมฝังลงไปที่

แก้มขาวนวลเนียนของแจจุง

"อย่าเลย แจจุงเกรงใจ แจจุงไม่เต็มแบบนี้แหละ อยู่กับคนเกินๆแบบพี่ยุนโฮก็เข้ากันดีไม่ใช่หรอ"

"เข้ากันดีจะตายแล้วแหละครับ ฮ่าๆ" ร่างสูงจับร่าวเล็กโยกเยกไปมา เหมือนกล่อมเด็กทารกไม่มีผิด

"แจจุง... ต่อให้พี่ต้องรอแจจุงนานแค่ไหนพี่ก็รอได้นะครับ.... แต่แจจุงอ่า สงสารพี่เถอะ ระหว่างนี้

ขอพี่แทะเล็มบ้างก็ยังดีนะ" ร่างหน้าพูดจบก็ฝังจมูกคมลงไปที่ซอกคอขาวของร่างเล็ก ซุกไซร้ไปมา

ขบเม้ม สร้างรอยรักสีสวย...

"พี่ยุนโฮหยุดเดี๋ยวนี้เลย คอน้องแจแดงไปหมดแล้วนะ" ร่างเล็กตีแขนกำยำของร่างสูงไปหนึ่งที

"โหดจัง"

"ก็ไม่ต้องรักสิ"

"ไปไหนไม่รอดเแล้วคร๊าบ คุณแจจุง"

"วะฮะฮะฮ่าๆๆ" แจจุงหัวเราะเสียงดังราวกับคนเสียสติ แต่ในสายตายุนโฮ ร่างเล็กนี่ ทั้งขี้เล่น ทั้งอ่อนหวาน

ทั้งสวย ทั้งน่ารัก ทั้งอ่อนโยน ตัวก็นุ่มนิ่มไปหมด น่าฟัดจริงๆ

"แจจุงไม่เต็มจริงๆด้วย"

ร่างบางเหลือบไปมองนาฬิกาเรื่อนสวยที่แขวนอยู่บนผนังห้องนอน

"พี่ยุนโฺฮ 7.30 แล้วไปทำงานเถอะ" 

"ไม่อยากไปเลยอ่ะ คิดถึงแจจุง"

"เดี๋ยวเที่ยงก็เจอกันแล้วนี่นา ถ้ามีอะไร...ขอน้องแจโทรไปหาได้ไม๊"

"จะขอทำไมครับ แจุงอยากโทรคุยกับพี่ตอนนี้ก็ได้นะ ฮ่าๆ"

"เปลืองตังค์ แจจุงไม่ได้มีเงินเหลือใช้แบบพี่ยุนโฮนะ"

"โถ หนู มามะเดี๋ยวเสี่ยเลี้ยงเอง"

"เสี่ยขา น้องแจอยากได้กระเป๋า Gucci เสี่ยพาไปซื้อหน่อยได้ไม๊คะ" ร่างบางแกล้งดัดเสียงที่หวานอยู่แล้ว

ให้หวานกว่าเดิม เอาหัวกลมๆถูไถไปมาที่ใกล้หนาของร่างสูง

"อยากได้ทั้งห้างเสี่ยก็ซื้อให้ได้ครับ"

"ตลกแล้ว แจจุงล้อเล่น อย่าไปซื้อมาจริงๆนะ"

"ไม่ต้องห่วงครับ แจจุงยังมีของสมนาคุณอีกเยอะที่พี่ยังไม่ได้ซื้อให้ซักชิ้น"

"ง่า แล้วแจจุงต้องจ่ายเงินคืนไม๊อ่ะ"

"จ่ายเป็นอย่างอื่นได้ไม๊" แล้วร่างสูงก็เอามือหนา ลูบไล้ไปตามส่วนเว้าส่วนโค้งของแจจุง

"ทะลึ่ง !"

"รับเซอร์ไพรส์เย็นนี้ไปเป็นออร์เดิร์ฟก่อนแล้วกันนะครับสาวน้อย"

"แจจุงไม่ช่สาวน้อย แจจุงเป็นผู้ชายนะ"

"เหมือนตรงไหนเนี่ยฮะ" ร่างสูงขยี้ผมของร่างเล็กจนฟูฟ่อง

"ไม่รู้แหละ เหมือนแล้วกัน" ร่างเล็กตอบแบบขอไปที ก็แหม... หน้าแจจุง ยังมีแต่คนบอกว่าผู้หญิงชัดๆ

แจจุงก็เถียงไม่ออกแล้วฮะ

"พี่จะไปแล้วไปส่งหน่อยสิ"

"อุ้มไปเลยไม๊ ฮ่าๆ"

"พี่อุ้มแจจุงท่าจะง่ายกว่านะ" ว่าแล้วร่างสูงก็ช้อนตัวร่างเล็ก อุ้มลงมาจากเตียงหนานุ่ม

ก่อนจะเดินไปยังประตูคอนโด

"ปล่อยลงได้แล้ว จะเอาไปไหนเนี่ย"

"จะเอา ได้ไม๊"

"ไม่ได้  ! ทะลึ่ง วันๆ คิดเรื่องอื่นบ้างเถอะนะ น้องแจขอร้อง"

"ได้ งั้นไว้ถึงตอนนั้น ร้องดังๆนะครับ"

"เงียบไปเลยหมีน้อย ไปทำงานได้แล้ว สายแล้วเดี๋ยวแจจุงจะโดนพยาบาลสุดสวยทั้งหลายว่าไม๊เนี่ย"

"ไปสนใจเค้าทำไม สายไม่สายเรื่องของพี่ ไม่เกี่ยวกับพวกนั้นซะหน่อย ก็ช่วยไม่ได้ อยากมา

หลงสเนห์คนหล่อเองทำไม ฮ่าๆ"

"นิสัยไม่ดี ! ไปเลยๆ"

"ไปก็ได้ ห้ามออกจากห้องนะ มีอะไรโทรมาหานะครับ"

"อื้ม ขับรถดีๆนะพี่ยุนโฮ"

"ครับ บ๊ายบาย"

ร่างสูงเดินออกไปจาห้องของร่างบางแล้ว แต่ว่าร่างบางก็ยังยืนอยู่หน้าประคูห้องเหมือนเมื่อวานนี้

ติดตรงที่ว่าแจจุงไม่ได้จับริมฝีปากสีสวยของตัวเองเหมือนเมื่อวาน

ทั้งๆที่ป่านนี้ร่างสูงคงจะเดินไปถึงรถของตัวเองแล้ว แต่ร่างเล็กกลับรู้สึกว่าสัมผัสเหล่านั้นที่ร่างสูง

มอบให้ ยังคงติดตราตรึงอยู่ที่ร่างกายของร่างบาง

.

.

.

.

.

ฝ่ายร่างสูงที่เดินมาถึงยาพาหนะคันหรูแล้ว ก็ยังคงนึกถึงแต่ร่างเล็กที่เพิ่งเดินจากมาเมื่อกี๊นี้

กลื่นหอมๆจากตัวของร่างเล็กยังคงติดตัวเค้าอยู่ เค้า...รู้สึกเหมือนว่า

ทำอะไรๆก็จะนึกถึงร่างเล็กคนนี้ปเสียหมด

ส่วนเร่องเซอร์ไพรส์... เย็นนี้เค้าว่าแจจุงจะต้องดีใจแน่ๆ

แล้วคนขี้เกรงใจอย่างร่างเล็กจะต้องว่าเค้าแน่ๆ เรื่องที่ใช้เงินเยอะบ้างแหละ

ทำเกินไปบ้างแหละ แต่จริงๆแล้ว เค้าน่ะรู้อยู่แล้วว่าร่างจะต้องเล็กดีใจขนาดนใไหน ที่เค้าจะมาอยู่ใกล้ๆ 

ข้าวของเครื่องใช้เก็บมาแล้วอยู่ในรถ เหลือแค่เอาไปวางเท่านั้น เสื้อผ้าทั้งหลายแหล่ 

ก็บอกให้แม่บ้านที่บ้านมาเอาไปจัด ส่วตัวเค้าก็จะทำทีเป็นไปทำงานปกติ

แต่ที่จริงแล้ว เค้าแอบนัด ยูชอน กับจุนซู มาที่บ้านด้วย

ให้จุนซูแกล้งเล่นละครนิดหน่อย ตัวเค้าก็แกล้งเล่นละครนิดหน่อยเหมือนกัน

ส่วนยูชอนก็ต้องแกล้งเล่นละครด้วยเช่นกัน ทั้งหมดนี้ ก็พื่อ คิม แจจุง ล่ะนะ 

edit @ 8 Apr 2010 12:42:39 by Ganbattene