Cassiopeia and TVXQ

ผู้อ่านทุกคน สวัสดีฮะ ผม คิม จุนซู ฮะ

อย่างที่รู้ๆกัน ผมน่เป็นเพื่อนรักของ น้องแจ ฮ่าๆ แจจุงน่ะครับ แล้วก็เป็นแฟน

ของพี่ยูชอนด้วย >//< อ่า เขินจัง

วันนี้น่ะ พี่ยุนโฮจะต้องแกล้งโทรไปบอกพี่แจจุงว่า เรื่องเซอร์ไพร์สวันนี้เลื่อนไปก่อนะ

พี่ยุนโฮเค้าเตี๊ยมกับผมแล้วก็พี่ยูชอน ว่าจะให้ผมทำเหมือนกับทะเลาะกับพี่ยูชอน

แล้วก็ไปที่ห้องแจจุงเพื่อให้แจจุงปลอบ เสร็จแล้วจังหวะนั้น พี่ยูชอนก็จะเข้ามาพอดี แล้วก็มา

กระชากแขนผมปีนระเบียงไปทีห้องข้างๆ ซึ่งพี่ยุนโฮเตรียมช็อคโกแลตก่องเบ้อเริ่มไว้รอแจจุงอยู่

พอพี่ยูชอนกระชากผมมาถึงห้องนี้แล้ว พี่ยุนโฮจะแอบอยู่ครับ แล้วเราก็จะต้องแกล้งทำเป็นจะเลิกกัน

แต่แล้วพี่ยุนโฮบอกว่า เล่นละครมาถึงตอนนี้มันจะต้องขำแน่ๆ ใหขำออกมาเลย แจจุงจะได้งง 

แจจุงที่ตอนนี้คงจะต้องใจเสียแน่ๆ เพื่อนของผมต้องร้องให้อยู่แน่ๆเลยตอนนั้น

พี่ยุนโฮก็จะเดินเข้ามาพร้อมกับกล่องช็อคโกแลต แล้วก็บอกว่า

'เซอร์ไรพส์ครับแจจุง พี่จะย้ายมาอยู่ข้างๆห้องแจจุงนะ' 

ถ้าถามว่าทำไมต้องแกล้งทะเลาะกันแล้วไปห้องข้างๆ ก็พราะว่าถ้าไม่แกล้งทะเลาะกัน แล้วพี่

ยูชอนก็ไม่ดึงผมแรงๆ แจจุงจะไม่ยุ่งเรื่องของเราแน่นอน แต่แจจุงเป็นคนรักเพื่อนมากๆครับ

จะต้องทนไม่ได้แน่ๆ ที่เพื่อนโดนฉุดกระชากลากถูและปีนระเบียงเสี่ยงอันตรายขนาดนั้น ที่จริง ตรงระเบียงน่ะ

มันมีประตูอยู่ครับ แต่สาบานได้เลยว่าแจจุงต้องไม่เคยสังเกตุ เพราะแจจุงแทบจะไม่ได้ออกมานั่งข้างนอกเลย

ประตูนี้มันจะเปิดไปที่ระเบียงห้องข้างๆได้ แต่ว่าตอนที่แกล้งทะเลาะกัน พี่ยูชอนจะต้องแกล้งโยนผมข้ามไป

อ๊าาา ผมกลัวจังเลยครับ นี่ก็ได้เวลาแล้ว ไปหาแจจุงดีกว่า ผมเตรียมเอายาหม่องทาตาไว้แล้วครับ

น้ำตาใหลพรากๆแน่นอน ฮ่าๆ

.

.

.

.

.

.

"ฮัลโหลครับพี่ยุนโฮ"

"แจจุง วันนี้... มีเคสด่วนจริงๆ เรื่องเซอร์ไพร์สไว้วันหลังแล้วกันนะครับ พี่ไปหาแจจุงไม่ได้แล้ว"

"หรอฮะ...ไม่เป็นไรหรอกพี่ยุนโฮ...ไม่เป็นไร"

"แจจุงที่จริง...ช่วงอาทิตย์นี้... พี่คงไม่ได้เจอแจจุง ไม่ต้องโทรหาพี่นะ พี่ยุ่งมากๆเลย"

"โทรหาก็ไม่ได้หรอ... ไม่เป็นไรฮะ แค่นี้นะฮะ แจจุงคิดถึงพี่ยุนโฮนะฮะ"

.... วางหูโทรศัพท์แล้วแจจุงก็ปล่อยน้ำตาให้รินใหลอาบแก้มนวลเนียนทั้งสองข้าง

ร่างเล็กเสียงสะอื้นไว้ไม่อยู่จริงๆ...

"ฮึก...ชอง ยุนโฮ ไหนบอกว่าจะไม่เบื่อไง ฮือๆ ...นี่แค่อาทิตย์กว่าๆเองก็ไม่อยากเจอน้องแจแล้วหรอ

เพราะอะไรล่ะ เพราะน้องแจ..ฮึก.. ฮือๆ ไม่ยอมมีอะไรด้วยใช่ไม๊ ฮึกๆ ...พี่ยุนโฮ ทำไมใจร้ายแบบนี้

ไม่รู้หรือไงว่าน้องแจรอ ฮึก รอ... ฮือๆ ...พี่ยุนโฮมาตั้งแต่เช้าแล้ว ฮึกๆ ฮือๆ ฮึก... โทรหาก็ไม่ได้หรอ

ฮือๆ ชอง ฮึก ยุนโฮ ฮึก... ผู้ชายใจร้าย ฮึกๆ ฮือๆ" 

ร่างเล็กนั่งพร่ำเพ้อสะอึกสะอื้นอยู่คนเดียว ในใจก็คิดน้อยใจไปเรื่อย

ร่างบางหอบจนตัวโยน เสียงสะอื้นที่ดูจะทวีความรุนแรงขึ้นเรื่อยๆ กลับต้องหยุดลงเพราะเสียง

กดรัวออดหน้าบ้าน พร้อมกับเสียงทุบประตู.... คนที่กล้าทำแบบนี้จะใครกันล่ะ นอกจาก คิมจุนซู

ร่างสวยรีบปาดน้ำตาออกอย่างรวดเร็ว และไปเปิดประตูให้เพื่อนรัก 

.

.

.

ผมโปเข้ากอดแจจุงทันทีที่เค้าเปิดประตู เฮ้ย นี่แจจุงตาแงๆจมูกแดงๆขนาดนี้ ร้องให้แน่ๆเลย

ผมแกล้งทำเป็นสะอื้นซะยกใหญ่ ตายแล้วๆ แจจุงต้องใจเสียแน่ๆเลย เพื่อนของผมยิ่งบอบบางอยู่

ผมไม่กล้ากอดแจจุงแรงมาหรอกนะฮะ กลัวแจจุงจะหักคามือ... คนอะไร น่าทนุถนอมจริงๆ

ไม่แปลกเลยที่พี่ยุนโฮจะรักแจจุงมากมายขนาดนี้

"จุนซูๆๆ เป็นอะไร ร้องให้ทำไม จุนซูใครทำอะไรบอกแจจุงซิ"

"ยูชอน....ฮึกๆ พี่ ฮึก พี่ยูชอน ะพี่ฮึก พี่ยูชอน ไม่รักแล้ว ฮึกๆ"

แจจุงทำหน้าตกใจมากฮะ โอ๋...ผมสงสารเพื่อนผมจริงๆเลยนะฮะเนี่ย

"ไม่เป็นไรนะจุนซูๆ ไว้ให้พี่เค้าอารมณ์ดีกว่านี้แล้วค่อยคุยกันก็ได้นะ"

"ฮึกๆ ฮือๆ พี่ยูชอน ฮึก โมโห ฮึก ฮือออ ที่จุนซูไป ฮึกๆ ทานข้าว ฮืออ ฮืออ กับ ฮยอกแจ"

ผมนี่ อยากได้รางวัลตุ๊กตาทองแล้วล่ะฮะ ฮ่าๆ แต่ว่าดูหน้าเพื่อนสุดสวยของผมสิ

จะร้องให้แล้วแน่ๆเลย 5 4 3 2 1...

ปังๆๆๆ ปังๆๆๆ

"จุนซู ! จุนซู ! ออกมานี่เดี๋ยวนี้นะ นี่ห้องใครน่ะ อย่าบอกนะว่าห้องไอ้เหงือกบานนั่น ! "

อ่า พี่ยูชอนมาแล้ว ไปเรียนฮยอกแจไอ้เหงือกบานหรอ ตายๆ ปากร้ายจริงๆ (ขอโทษขอโพยเอล์ฟนะคะ)

"ทำไงดีแจจุง ฮึกๆ ทำไงดี"

"เดี๋ยวแจจุงไปเปิดให้ ให้เค้าเข้ามาก็ได้นะ จะได้พูดกันให้รู้เรื่อง"

"อืม ฮึกๆ ฮือๆ"

ร่างสวยของแจจุงเดินไปเปิดประตูให้ชายหนุ่มรูปหล่อที่ได้ชื่อว่าเป็นแฟนของเพื่อนรักเข้ามา

ร่างสูงพอเห็นหน้าแจจุงถึงกับชะงัก ....'ไอ้ยุนโฮแม่งตาถึงชิบหาย สวยจริงๆด้วย' แต่ก็ต้องระงับ

ความตะลึงไว้เท่านั้น เพราะตามคิวแล้ว ปาร์ก ยูชอนจะต้องพูดว่า...

"นี่คงจะเป็นน้องแจจุงใช่ไม๊ครับ"

"เอ่อ...ใช่ฮะ"

"ถ้าแบบนั้น พี่ขอเสียมารยาทจัดการแฟนพี่ก่อนนะ...ไปกับไอ้บ้านั่นได้ยังไง !"

ผมแกล้งทำเสียงต่ำๆให้ดูน่ากลัว น้องแจจุงทำหน้าตกใจมากๆเลยล่ะครับ น่าสงสารจริงๆ

"พี่ยูชอน ฮึกๆ ฮืออออ จุน ฮึก จุนซู เป็นเพื่อนกับฮยอกแจนะ ฮืออออ"

นั่นนนน แฟนผมครับแฟนผม เนียนจริงๆเลย ผมต้องเข้าไปกระชากจุนซูแล้วใช่ไม๊ อ๊ากก ไม่อยากทำเลย

"โอ๊ยย เจ็บนะ ฮึกๆ เจ็บ พี่ยูชอนปล่อย"

แฟนผมแกล้งร้องได้เนียนจริงๆเลย แต่พอผมเข้าไปใกล้จนบังตัวเค้ามิดจากสายตาน้องแจจุง

เค้ากลับยิ้มแล้วกระซิบกับผมว่า ''พี่ยูชอน ยาหม่องนี่แสบชะมัดเลย คิกๆ'' นั่น แกล้งเพื่อนอยู่แท้ๆ

ยังมีหน้ามาหัวเราะอีก จะดีไม๊เนี่ย ฮ่าๆ

"พี่ยูชอนฮะ เอ่อ... ผมรู้ว่าผมไม่เกี่ยวแต่ว่าอย่าทำร้ายร่างกายจุนซูสิฮะ เค้าเจ็บไปหมดแล้ว"

"ก็น้องแจจุงก็ดูเพื่อนน้องแจจุงเองแล้วกัน เลื่อนนัดพี่ เพื่อไปกับผู้ชายคนอื่น แบบนี้มันน่าไม๊ล่ะ"

ผมต้องแกล้งกระชากจุนซูแรงไปที่ระเบียง อ่า... นั่นไงระเบียง

ผมเปิดประตูกระจกออกไป กระชากร่างบางๆของจุนซูตามออกมา แล้วทำท่าจะโยนจุนซูข้ามไปทางอีห้องนึง

ที่ตอนนี้เพื่อนยุนของผมต้องกำลังแอบฟังจนหูหมีๆของมันถ่างแล้วล่ะมั้งครับ ฮ่าๆ

"พี่ยูชอนครับ ทำแแบบนี่มันรุนแรงเกินไปแล้วนะ ไม่เป็นสุภาพบุรุษเอาซะเลย ทุเรศที่สุดเลย"

อึก... เจ็บครับ โดนด่าเต็มๆแบบนี้ ว๊ากกก ตายล่ะๆ 

"หึๆ หรอครับแจจุง ถ้าแบบนั้นแล้ว.... ในเมื่อพี่ไม่เป็นสุภาพบุรุษพี่ก็เลวได้มากกว่านี้อีกสินะ"

แล้วผมก็จับร่างบางๆของจุนซูเหวี่ยงข้ามไปที่ระเบียงของอีกห้องนึง เห้ออ... เจ็บไม๊นั่น น่าสงสารจริงๆ

"พี่ยูชอน ! ผมไม่นึกเลยนว่าพี่ยูชอนจะทำร้ายจุนซู" ฝ่ามืองามๆของแจจุงยกขึ้นจะตบผมแล้วแหละครับ

ตายล่ะ ใครมาเห็นคงนึกว่าเมียน้อบกับเมียหลวงทะเลาะกันแย่งชิงสามีอย่างผมแน่ๆเลย

เบรกไว้ก่อน  ! แต่มันไม่ใช่ ... มันคือเมียของไอ้ยุน และเมียผม ที่อนนี้นอนแอ้งแม้งอยู่กับพื้น

"อย่าตบพี่เลยครับ เสียมือเปล่าๆ" ผมกดเสียงลงต่ำ แล้วกะรโดดข้ามจุนซูไป

น้องแจจุงที่กระโดษข้ามตามผมมาอีกทีเสียหลักล้มลงมาใส่จุนซู โอ้วม่ายยย แฟนผมน่วมแล้วครับ

น้องแจจุงลุกขึ้นยืน และจับมือจุนซูให้ลุกขึ้นตามด้วย

"พี่ ฮึกๆ พี่ยูชอน พอเถอะครับ ฮึกๆ พอได้แล้ว ฮึกๆ"

"หรอ พอแล้วหรอ แน่ใจนะ"

แจจุงเอียงคอฟังบทสนทนาแปลกๆของคนที่ทะเลาะกัน เอ๊ะ คนทะเลาะกัน เวลาบอกให้พอ มันพอได้ด้วยหรอ

"พอเถอะนะพี่ยูชอน จบเถอะ ...จบกันเถอะนะ"

"ฮึก ฮือๆๆ ฮ่าๆ ฮือๆ" จุนซูวิ่งร้องให้เข้ามาในห้องของให้ยุนโฮ ทำไมตอนหลังเสียงสะอื้นมันเป็นเสียง

หัวเราะซะได้ล่ะครับเนี่ย ผมก็เล่นตามเกม เดินตามเข้าไปด้วย น้องแจจุงก็เช่นกัน

แล้วผม กับ จุนซู  ก็มองหน้ากันนิ่งๆ ถึงตอนนี้เป็นไปตามคาดน้องแจจุงเริ่มเบะแล้ว

"ฮ่าๆๆๆๆๆ ฮ่าาๆๆๆ วะฮ่าๆๆๆๆ" ผมกับจุนซูระเบิดเสียงหัวเราะใส่กัน

ก็มันขำนี่ครับ แกล้งทำเลาะกัน แกล้งตบตีกัน จนจุนซูสภาพดูไม่ได้เลย

เสื้อยับเยินไปหมด ผมก็ฟูๆ หน้านี่เลาะฝุ่นตรงพื้นระเบียงแหงๆ ฮ่าๆ 

แต่แจจุง.... กำลังร้องให้ เวร ไอ้ยุนโฮหายไปไหนวะเนี่ย 

"ฮึกๆ ฮืออออๆ อย่าทะเลาะกันเลย ฮึกๆ อย่าเลิกกันเลย ฮึกๆ

จุนซูรู้ไม๊ว่าพี่ยูชอนเค้ารักจุนซูขนาดไหน ฮือๆ ฮึกๆ ฮือๆ ไม่เหมือน ฮึกๆ ฮือๆ

ไม่เหมือน ฮึก ยุนโฮ ฮือๆ... ยุนโฮ ฮึกๆ ไม่รัก แจจุงแล้ว ฮึกๆ คู่ของพวก นาย ต้องรักกัน

ฮึกๆ ฮือออ ให้มากๆสิ" 

ผมกับน้องจุนซูยืนยิ้มให้แจจุง

จนน้องแจจุงทำหน้างงมาก

"เป็นอะไรกัน ยิ้มให้แจจุงทำไมอ่ะ"

"เซอร์ไพร์สที่ 1 เราไม่ได้ทะเลาะกัน"

แจจุงถึงกับชะงักกึ้ก แล้วมองแบบ งงๆ อ้าววว

"อ้าวว แล้วตบตีกันทำไมล่ะ อะไรเนี่ย o_O นั่นมันรูปแจจุงนี่นา เห้ย ทำไมรูป

แจจุงเบ้อเร่อมาอยู่ในห้องนี้ได้ล่ะเนี่ย" แจจุงทำหน้างงกว่าเดิมเมื่อมองไปเห็นรูปของตัวเอง

ติดอยู่ที่ผนังห้องนั่งเล่นของห้องข้างๆตัวเอง... ที่แจจุงนึกว่าไม่มีคนอยู่ 

"อะไรกันเนี่ย แล้ว ... o_O" แจจุงเบิกตากว้างขึ้นเมื่อเห็น ชอง ยุนโฮ คนที่แจจุงคิดถึงมาตั้งแต่เช้า

"แล้วพี่ยุนโฮมาได้ไงอ่ะ แล้ว..นั่นอะไร"

"เซอร์ไพร์สครับแจจุง / เซอร์ไพร์สจ้ะแจจุง" 

ร่างหนาโผเข้ากอดร่างเล็กที่ยืนทำหน้างงอยู่ ร่างเล็กดิ้นขลุกขลักอยู่ในอ้อมแขนแกร่งของร่างหนา....

"ต่อไปนี้ พี่จะย้ายมาอยู่ห้องนี้นะครับ จะได้มาอยู่ใกล้ๆแจจุงไง

แล้วเรื่องที่พี่บอกว่าจะไม่ได้เจอแจจุงช่วงนี้... มันไม่ใช่ความจริงนะครับ แล้วเรื่องที่พี่บอกว่า

ห้ามแจจุงโทรหาพี่ มันก็ไม่ใช่ความจริงเหมือนกันครับ ... พี่อยากจะเซอร์ไพร์สแจจุงน่ะครับ"

"ใช่ครับน้องแจจุง แล้วพี่กับจุนซูก็ไม่ได้ทะเลาะกันด้วย"

"ฮึกๆๆ ฮือออออ ๆ ชอง ฮึก ชองยุนโฮ ฮึกๆ ฮือๆ ชอง ยุนโฮ ฮืออๆ ไม่เห้น ฮึก

ต้องทำถึงขนาดนี้เลย ฮึกๆ ฮือๆ ไม่เห็นๆ ฮึก ต้องทำเพื่อแจจุงขนาดนี้เลย ฮึกๆ"

"โอ๋... แจจุงอ่ะ พี่รักของพี่นี่ครับ คนรักกันก็ต้องอยากอยู่ใกล้กันสิเนอะ พี่จะอยากอยู่ใกลแจจุงได้ไง"

"พี่ยุนอ่ะ... แต่ห้องนี้มันแพงนะ"

"ไม่เป็นไรหรอกครับ แหม... แฟนสวยขนาดนี้ก็ต้องอยากอยู่ใกล้เป็นธรรมดา"

"บ้า >////<"

"ไม่ได้บ้าครับ ก็รักจริงๆนี่นา"

"อ้วกกกกกก" จะเสียงใครล่ะรับนอกจากกระผม ปาร์ก ยูชอน

"เชี่ย เว่อร์ไปแล้วมึง อันเกินไปๆ"

"อ้าวหรอครับเพื่อน อ๋อๆ กูผิดเองๆ"

"แจจุง วันนี้พวกเราตั้งใจกันเอาไว้ ว่าจะไปกินข้าวกันนะ"

"เห ? ที่ไหนหรอจุนซู"

"ที่บ้านพี่ครับน้องแจจุง" เสียงกระผม ปาร์ค ยูชอน (ไช) ฮ่าๆ

"เอ่อ...หรอครับ เกรงใจจัง"

"ไม่เป็นไรหรอกครับ ไปด้วยกันนะๆ"

"ฮะๆ ไปๆ"

แล้วคู่รักสองคู่...

ก็เดินขึ้นรถคันหรูของ ชอง ยุนโฮ ไป

ช่างเป็นภาพที่ดูแล้วสุขสม ชื่นมื่น

ชอง ยุนโฮ คนนี้ มีความสุขจริงๆครับ

ผมสัญญานะ ว่าจะปกป้อง ดูและแจจุงให้ดีที่สุดเท่าที่จะทำได้เลยครับ 

พี่รักน้องนางฟ้าน้อยๆ ของพี่ที่สุดเลย