Cassiopeia and TVXQ

เย็นวันศุกร์

ร่างสวยบอบบางนั่งอยู่กับพื้นเย็นเยียบของระเบียงคอนโด ที่มีสายลมจากภูเขาสูงพัดผ่านมา

นี่คือช่วงนฤดูใบไม้ผลิอากาศก็เลยกำลังเย็นสบาย มือสวยบบรจงทาสีลงไปบนแผ่นไม้เรียบ

ที่ตอนนี้ไม่ได้ดูจืดชืดอีกต่อไป หากแต่มีสีสันสวยงามแต่งแต้มอยู่บนนั้น

แต่ทว่า...เจ้าของมือบางนั้นกลับไมได้อารมณ์ดีเหมือนกับอากาศดีๆวันนี้เลย

ก็เพราะเหตุการณ์เมื่อเช้าน่ะสิ ทำให้ร่างสูงที่เคยเดินตามต้อยๆวันนี้หายไปเลย

.

.

.

"อื้มมม อื้อออ อ่ะ อย่าสิ แจจุงต้องทำงานนะเดี๋ยวไม่เสร็จ อ๊า"

ชายหนุ่มร่างสูงไม่ฟังคำกล่าวท้วงขอร่างสวย ยิ่งกดจมูกโด่งไซร้ลงที่ซอกคอขาวแรงกว่าเดิม

มือหนาล้วงเข้าไปใต้เสื้อตัวสวยสะกิดเกายอดอกให้มันชูชันรับมือใหญ่

ร่างสวยที่นั่งนิ่งไม่ไหวติงกับสัมผัสของร่างสูงก็ทำให้ร่างสูงเอะใจและหันกลับมามองหน้า

"ทำไมไม่ทำต่อให้เสร็จๆไปเลยล่ะ แจจุงจะได้ไปทำงานต่อ" 

"แจจุง...โกรธพี่หรอครับ"

"ใช่"

ด้วยความที่ร่างเล็กเป็นคนพูดจาตรงๆ คิดอะไรก็พูดอย่างนั้นแต่คำตอบที่ได้ทำให้ร่างสูงชะงัก

"พี่ไม่ได้ตั้งใจ ก็พี่ไม่รู้ว่าแจจุงจะโกรธนี่นา..." 

"แจจุงบอกว่ามีงานต้องทำ บอกว่าให้หยุดก่อนทำไมไม่ฟังบ้างล่ะ ไม่ต้องห่วงหรอกพี่ยุนโฮแจจุงยังอยู่ให้

พี่ยุนโฮทำอะไรตามใจชอบไปทั้งชาติ มีวันไหนบ้างที่เราไม่ได้มีอะไรกัน แค่แจจุงบอกว่าให้พอพี่ยุนโฮยังไม่ฟัง

แล้วต่อไปพียุนโฮจะฟังอะไรแจจุงบ้าง" 

ร่างสวบไม่ได้ตะคอก ไม่ได้ทำเสียงแข็ง หากแต่เสียงที่เปล่งออกมาจากปากบางนั่นกลับเย็นเฉียบ

"รักแจจุงจริงๆ...หรือว่ารักร่างกายของแจจุงกันแน่ หรือว่าจริงๆแล้วพี่ยุนโฮก็ไม่ต่างอะไรจากคนพวกนั้น" 

ร่างสวยไม่ได้มีน้ำตาคลอ ไม่ได้เสียงสั่น แต่ว่าในใจเหมือนกำลังโดนมีดนับสิบเล่มทิ่มแทง

ที่ไม่ร้องเพราะไม่อยากดูอ่อนแอ ที่ไม่ตะโกนเพราะไม่อยากโดนหาว่าโวยวาย

ที่ไม่แสดงอาการเจ็บปวดเพราะไม่อยากให้มันบานปลายไปมากกว่านี้

"แจจุง...พี่รักแจจุงสิครับ แจจุงไม่ให้พี่มีอะไรด้วยพี่ก็ทำได้....แต่พี่เป็นมนุษย์นะครับมันก็ต้องมีความต้องการ"

"ตลอดเวลาน่ะหรอ"

"ไม่ใช่แบบนั้น แต่ว่าเพราะว่าพี่รักแจจุงและการที่พี่กอดที่พี่จูบมันคือการแสดงความรัก...---" 

"แต่เมื่อกี๊มันไม่ใช่แค่กอดหรือแค่จูบ เรากำลังจะมีอะไรกันไม่ใช่หรอ แจจุงบอกว่ามีงาน บอกให้หยุดก่อน

ไม่ใช่หยุดตลอดไป" 

"พี่ขอโทษ แต่พี่อยากให้แจจุงรู้ว่าเมื่อกี๊พีไม่ได้ตั้งใจ พี่รักแจจุงจริงๆนะครับไม่ได้รักร่างกายของแจจุง

ถ้าพี่ต้องการแค่นั้นพี่ก็คงมีอะไรกับใครก็ได้ แต่มันไม่ใช่อีกแล้ว พี่ไม่สามารถมีอะไรกับใครได้อีก

และไม่เคยรู้สึกอยากมีอะไรกับใคร พี่รักแจจุงมากกว่าอะไรทั้งนั้น....ถ้าแจจุงรำคาญมากล่ะก็

พี่จะออไปข้างนอกก็ได้ครับ"

.

.

.

ตั้งแต่ตอนนั้นก็ไม่เห็นร่างสูงอีกเลย ไม่มีโทรศัพท์ ไม่มีข้อความ นี่ก็ฟ้ามืดและปาเข้าไป 2 ทุ่มแล้ว

ร่างสวยตั้งใจจะไม๋โทรหาไม่ส่งข้อความไปซึ่งความพยายามทั้งหมดยังคงมีอยู่

การที่ต้องนั่งกินข้าวคนเดียว ทำอะไรคนเดียว มันก็ไม่ดีจริงๆนั่นแหละ ไม่เคยมีซักครั้งเลยที่ร่างสูงเห็นงาน

สำคัญกว่าเจ้าตัว ไม่เคยมีซักครั้งเลยที่ร่างสูงหงุดหงิดโมโหร้ายใส่คนตัวเล็ก

ทั้งๆที่จริงๆร่างสูงนั้น ทั้งขี้หงุดหงิด โมโหร้าย ดื้อรั้น แต่นิสัยเหล่านั้นมันก็หายไปตั้งแต่เจอร่างสวย

.

.

.

เที่ยงคืน

ยังไร้วี่แววของร่างสูงที่คุ้นตา ตอนนี้คนตัวเล็กกำลังนอนรออยู่ในห้องนอน...รอมาตังแต่สามทุ่ม แต่ก็ยังไม่กลับ

มาจนเวลาล่วงเลยมาขนาดนี้แล้ว นี่จะไม่กลับบ้านใช่ไม๊ ?

ครืดๆๆ ครืดๆ

เสียงเครื่องมือสื่อสารอันบางดังอยู่ใต้หมอน ร่างเล็กรีบควานหาและกดรับสายหวังจะให้เป็นร่างสูงที่

เค้ารอมาทั้งวัน แต่เปล่าเลย กลับเป็นเสียงของเพื่อนซี้ของคนรักแทน

"น้องแจจุงครับ พี่ไม่รู้ว่าน้องแจจุงทะเลาะอะไรกับเพื่อนพี่มานะ แต่ตั้งแต่มันมาหาพี่ตอนเย็นเนี่ย

มันก็ซัดเหล้าไปไม่รู้กี่ขวดแล้ว ร้านพี่จะเจ๊งเพราะมันแล้วเนี่ยแหละ ทั้งชกต่อยหาเรื่องเค้าไปทั่วเลย

พี่ไม่รู้ว่ามัน---"

"พี่ยูชอนฮะ เอ่อ ร้านพี่อยู่ที่ไหนฮะ เดี๋ยวแจจุงจะรีบไป"

"ไม่ต้องหรอกเดี๋ยวพี่ให้คนไปรับนะ ออกมาดึกๆมันไม่ปลอดภัย .... เฮ้ยเอาเหล้ามาอีกดิวะ

แจจุงไม่รักกูแล้ว กูเบื่อ ไม่รู้จะอยู่ไปทำไม เชี่ยย มองหน้ากูหาเรื่องหรอวะ  กวนตีนแล้วมึง

พี่ว่าแค่นี้ก่อนนะครับ อีกครึ่งชั่วโมงเจอกันนะครับ"

เสียงที่ลอดเข้ามาในโทรศัพท์เป็นเสียงที่คุ้นเคยดี เสียงของคนที่เค้ารักหมดหัวใจ....มันไม่ใช่เสียงยานคาง

แบบคนเมาหาแต่เสียงนั่นเต็มไปด้วยความเจ็บปวดและประชดชีวิต นีเค้าพูดรุนแรงไปใช่ไม๊ ?

การที่ร่างสูงบอกว่าเค้ารำคาญเค้าก็ดันไม่ปฏเสธทั้งที่จริงๆแล้วอยากจะรั้งมืออุ่นๆนั่นไว้

แต่ทำไมถึงมัวแต่คิดถึงตัวเอง... ? แจจุงขอโทษ แจจุงผิดไปแล้ว และก็เป็นแจจุงอีกแล้วที่ผิด

แจจุงทุกทีเลยทำให้พี่ยุนโฮเสียใจ... เลวจริงๆเลยแจจุง....เลวจริวๆ 

.

.

.

.

ผับ

ร่างสวยบอบบางเดินเข้ามาในร้านหรูแห่งนี้แล้ว ด้วยความที่ทั้งสวยทั้งหุ่นดีดูเซ็กซี่เย้ายวน จึงทำให้

ใครๆก็ต่างมองตามจนเหลียวหลัง ถ้าหากไม่มีบอดี้การ์ดของผู้มีอิทธิพลเจ้าของผับเดินตามหลังประกบข้าง

และนำหน้าอยู่ตอนนี้...มีหวังร่างบางได้ถูกฉุดไปแน่ๆ

เดินมาถึงบริเวณด้านในสุดของร้านหรู เป็นบาร์สำหรับแขกวีไอพี โซนนี้จะถูกกั้นห้แยกจากโซนธรรมดา

"ตุ้บ พลั่ก ตายเหอะมึง คุ้บ " 

เสียงชกต่อยกันดังลั่นสนั่น เสียงี่ทคุ้นเคยนี้ทำให้ร่างเล็กต้องหันไปมอง

ภาพร่างสูงกำลังซ้อมชายอายุรุ่นราวคราวเดียวกัน ซ้อม...อย่างกับจะให้มันไปเกิดใหม่

ร่างสูงที่เคยอ่อนโยนขี้เล่นและดูจะปัญญาอ่อนไปในบางที ไม่เคยมีวี่แววว่าจะเป็นคนที่

ชอบใช้ความรุนแรงแบบนี้...หรือว่าเคยเป็นแต่เราไม่เคยรู้ ?

"อย่าคิดจะมากวนตืนกู...ถ้ามึงยังอยากจะมีความสุข กูไม่ให้มึงตายหรอกไอ้เลว

แต่กูจะทำให้มึงทรมานจนมึงตายไปเอง ไอ้ชาติชั่ว !"

เสียงทุ้มๆนุ่มๆที่เคยกระซิบอยู่ข้างหู กลายเป็นเสียงขู่กระชาก...อย่างกับจะพรากชีวิตนั้นไปให้ได้

เกิดอะไรขึ้นกับคนรักของเค้า ? เป็นเพราะตัวเคึ้าแท้ๆที่ทำให้ร่างสูงโกรธเกรี้ยวแบบนี้

ถ้าเค้าไม่พูดจาทำร้ายจิตใจ...คนๆนั้นที่ถูกซ้อมปางตายก็คงจะไม่ต้องเจ็บตัวขนาดนี้ ทั้งหมดนี่เพราะแจจุง

อีกแล้วหรอ ?

"พี่ยุนโฮ..."

ร่างสวยบอบบางก้วเข้าไปหาชายหนุ่มผู้ที่ได้ชื่อว่าเป็น คู่หมั้น ที่ตอนนี้

นั่งอยู่ที่บาร์กำลังกระดกน้ำสีอำพัน แก้วแล้วแก้วเล่า....

"นี่กูเมาขนาดเห็นภาพหลอนเลยหรอวะ ? กูไม่ได้เมาขนาดนั้นนี่หว่า ดื่มทั้งวันกูยังขับรถได้เลย...

แม่งเอ๊ย แจจุงครับนี่ขนาดพี่หนีออกมา ภาพหลอนแจจุงยังตามพี่มาเลยหรอครับ"

พึมพำๆอยู่คนเดียวโดยที่หันมามองร่างสวยเพียงนิดหน่อย ทำไมแจจุงจะไม่ได้ยินว่าพี่ยุนโฮพููดอะไร

พูดชัดถ้อยชัดคำเหมือนเดิมไม่มีผิด แต่นี่ไม่ได้มาหรอก บ้าไปแล้วแหงๆ 

"ไม่ใช่ภาพหลอน นี่แจจุงไง จำไม่ได้แล้วหรอ ?"

ร่างสวยเดินไปสวมกอดร่างสูงจากด้านหลัง ใบหน้าหวานฉ่ำแนบอยู่ที่แผ่นหลังแกร่ง

สิ่งที่ต้องการจะบอกตอนนี้มีเพียงอย่างเดียวเลย คือคำว่าขอโทษ

"ใครจะจำไม่ได้ .... แจจุง....หายโกรธพี่แล้วหรอ งานเสร็จแล้วใช่ไม๊ พี่ขอโทษนะ"

แทนที่จะต่อว่า กลับถามถึงแต่เรื่องของแจจุง ทำไมแจจุงถึงแย่แบบนี้

พี่ยุนโฮรักแจจุงมากขนาดนี้แล้วยังจะไปต่อว่าเค้าขนาดนั้นได้ยังไง สมควรแล้วหรอแจจุง

"อื้ม เสร็จแล้ว พี่ยุนโฮแจจุงขอโทษ...แจจุงก็แค่อยากให้พี่ยุนโฮลองคิดดูดีๆนะ ว่าอะไรเป็นอะไร

แต่ตอนนี้แจจุงรู้แล้วล่ะ ว่าพี่ยุนโฮรักแจจุงจริงๆนะ"

"แจจุงแน่ใจหรอ....ว่ายังรักพี่อยู่ ?" 

------------------------------50% เก็บไว้ให้อึดอัดเล่น วฮะฮะฮ่า !------------------------------------------------

"พี่ยุนโฮทำไมพูดแบบนี้"

ใบหน้าหวานที่เคยคลอเคลียอยู่กับหลังแกร่งของร่างสูงต้องหยุดชะงักลงด้วยความเจ็บปวด

พี่ยุนโฮไม่เคยใช้คำพูดทำร้ายจิตใจเราแบบนี้ แล้วทำไมวันนี้ถึงทำ หรือเพราะว่าอยากจะแก้แค้นแจจุงหรอ ?

"เพราะว่าพี่รักแจจุง และนี่จะเป็นโอกาสสุดท้ายของแจจุงที่จะมีสิทธิ์เลือกทางเดินของตัวเอง

เราหมั้นกันแล้วนะครับแจจุงอย่าลืม ถ้าแจจุงบอกว่ารักพี่วันนี้และแจจุงมั่นใจว่าจะฝากชีวิตทั้งชีวิตไว้กับพี่

พี่ก็คงดีใจ เพราะพี่รักแจจุง"

ร่างสวยนั่งลงที่เก้าอี้ข้างๆร่างสูง ช้อนดวงตากลมโตเพื่อจะมองว่าร่างสูงนั้น พูดอะไรออกมา หากแต่แววตานั้น

ทั้งเย็นชา...และเจ็บปวด ทำไม ? เค้าทำผิดขนาดนั้นเลยหรอ

"พี่ยุนโฮหมายความว่าอะไร ก็พูดมาเลยดีกว่า"

"พี่หมายความว่า พี่ไม่อยากให้เราเดินต่อไปข้างหน้าด้วยกัน" 

สิ้นคำพูดของร่างสูงก็ทำให้ร่างบางมีน้ำใสๆใหลอาบแก้มหากแต่ว่าเจ้าตัวไม่ได้สนใจมันเลย

"พี่อยากให้เราหยุดเดินก่อนซักแป๊บนึง สำหรับพี่น่ะพี่จะนิ่งอยู่กับที่เพราะพีมั่นใจว่าพี่รักแจจุงมากกว่าทุกสิ่ง

แต่สำหรับแจจุงพี่อยากให้แจจุงกลับไปนึกทบทวนดูว่าอยากจะฝากชีวิตไว้กับพี่ตลอดไปรึเปล่า" 

แจจุงเหมือนกำลังหูอื้อตาลายสติพร่าเลือนไปหมด มันใกล้เคียงกับคำว่าเลิกกันเหลือเกิน

"ที่แจจุงทำวันนี้มันเกินจะให้อภัยหรอพี่ยุนโฮ ฮึก มันเกินจะให้อภัยขนาดนั้นเลยหรอ"

ถ้ารู้ว่าพูดไปแล้วจะเป็นแบบนี้ แจจุงขอไม่พูดอะไรดีกว่า แจจุงผิดไปแล้ว ผิดไปแล้วจริงๆ

"เปล่า พีให้อภัยแจจุงได้เสมอแหละครับ แต่ว่าพี่อยากให้แจจุงลองนึกทบทวนดูนะ ว่าตั้งแต่เราคบกันมา

แจจุงมีความสุขไม๊ ชีวิตในอนาคตของแจจุงถ้ามันจะมีพี่ประกอบไว้แจจุงจะอยากได้พี่ไว้ด้วยรึเปล่า

พี่ให้เวลาแจจุงมากที่สุดอาทิตย์นึง ถ้าคำตอบของแจจุงคือยังรักพี่เหมือนเดิมพี่จะไม่มีวันปล่อยแจจุงไป

แต่ถ้าคำตอบของแจจุงคือ ไม่ พี่จะทำเหมือนว่าพี่ไม่เคยอยู่ในชีวิตแจจุง" 

"อืม ฮึกๆ ได้ ถ้าพี่ยุนโฮอยากให้แจจุงคิด แจจุงก็จะคิด แจจุงจะทบทวน ฮึก ว่าที่ผ่านมามีวันไหนที่

ไม่รักพี่ยุนโฮมีวันไหนที่ไม่อยากอยู่ใกล้พี่ยุนโฮ ฮึก"

"ช่วงอาทิตย์นี้พี่จะไม่ไปรับแจจุง จะไม่กินข้าวกับแจจุง จะไม่นอนกับแจจุง พี่อยากให้แจจุงใช้เวลาทบทวน

ดูดีๆนะครับ พี่ไม่ได้อยากจะใจร้าย แต่ว่าชีวิตแจจุงยังอีกยาวใกล แจจุงยังเด็กมาก พี่อยากให้แจจุงคิดดีๆ"

"ฮึก อืม ได้ ฮือๆ"

ร่างสวยบอบบางฟุบหน้าลงกับเค้าน์เตอร์บาร์ ทว่ามืออุ่นๆของคนรักกลับช้อนดวงหน้าหวาน

ขึ้นมาเช็ดน้ำตาให้ ... แล้วจะให้ไม่รักคนแบบนี้หรอ ? 

"แจจุงเข้าใจว่าพี่ยุนโฮหมายความว่ายังไง ถึงแจจุงจะเสียใจ แจจุงจะใช้เวลาให้มีค่าแล้วเราจะได้กลับมา

รักกันเหมือนเดิม แจจุงเจ็บแต่แจจุงจะอดทนเพราะว่าแจจุงรักพี่ยุนโฮ" 

"ครับ พี่ก็รักแจจุง" 

.

.

.

.

แจจุงกลับมาถึงบ้านแล้ว พี่ยุนโฮมาส่งก็จริงแต่ว่ามันไม่เหมือนเดิม แจจุงไม่กล้าคุยกับพี่ยุนโฮเหมือนเดิมอีกแล้ว

มันจะเป็นแบบนี้หลังจากหนึ่งอาทิตย์ผ่านไปไม๊ ? แจจุงกลัว... ไม่ได้ แต่แจจุงต้องเชื่อมั่นในพี่ยุนโฮ

.

.

.

เหตุการณ์วันนี้เรื่องทั้งหมดนี้ที่ผมพูดกับแจจุง ไม่ใช่ไม่รักนะครับแต่เพราะผมรักเค้ามากต่างหากถึง

ได้กล้าพูดแบบนี้ ผมไม่ได้ใช้อารมณ์ ไม่ได้พูดตะคอก แต่อยากให้แจจุงคิดตาม

ผมเห็นน้ำตาของแจจุงแล้วอยากจะคว้ามากอดแทบตาย ไม่อยากให้เด็กน้อยของผมร้องให้หรอก

แต่ว่าผมทำเพราะว่าหวังดีจริงๆนะครับ ไอ้ยูชอนมันก็บอกว่าผมใจร้าย เห็นแจจงร้องให้ขนาดนั้นยังทนได้อีก

แล้วถ้าผมใจร้ายจริงๆ จะเอาอะไรกับคนใจร้ายอย่างผม ?

ที่แจจุงพูดกับผมวันนี้น่ะผมไม่ได้โกรธนะครับ แต่ว่าเสียใจมากๆเลย

เค้าทำเหมือนรำคาญผม ทำเหมือนไม่อยากอยู่ใกล้ ก็ผมรักแจจุงมากขนาดนี้อ่ะอยู่ใกล้จะไม่ให้กอดไม่ให้จูบ

ไม่ให้ผมทำอะไรได้ยังไง ?  

.

.

.

14/8/2010

วันนี้แจจุงทะเลาะกับพียุนโฮ วันนี้แจจุงเสียใจมากๆเลยรู้ไม๊

ตอนนี่แจจุงนอนอยู่บนเตียงที่ไม่มีพี่ยุนโฮ มันเหงาเหมือนเดิมอีกแล้ว

ถ้ามีพี่ยุนโฮปกติแจจุงก็จะนอนกอดกบัพี่ยุนโฮ โดนพี่ยุนโฮแกล้งบ้างอะไรบ้าง แต่ว่าคนๆนั้นหายไปแล้ว

ถ้าครบกำหนดแล้วมันไม่เหมือนเดิมแจจุงจะทำยังไงดี ?

แจจุงไม่น่าพูดไปม่ดีใส่พี่ยุนโฮเลย แจจุงนิสัยไม่ดีใช่ไม๊ ?

แจจุงขอโทษ ต่อไปนี้แจจุงจะไม่ทำอีกแล้ว

แจจุงรู้ว่านิสัยแจจุงน่ะเด็กแค่ไหน แต่ว่าแจจุงจะพยายามไม่ให้พี่ยุนโฮเสียใจอีกแล้ว

ร่างสวยบอบบางนอนคว่ำอยู่บนเตียง ลายมือบรรจงเขียนไดอารี่ที่หมันเพียรเขียนอยู่ทุกวันตั้งแต่เริ่มต้น

คบกับร่างสูง เจ้าตัวตั้งใจว่าจะเก็บไว้ให้เป็นของขวัญให้ร่างสูงในวันที่ทั้งสองแต่งงานกัน

ในไดอารี่เล่มนี้มีความรู้สึกตั้งแต่เริ่มคบกันจนถึงตอนนี้ มันเกินคำว่าแฟนมามากแล้ว  

ทั้งคู่กำลังจะเป็น 'คู้ชีวิต' กัน ถ้าไม่เกิดเรื่องวันนี้...ทุกอย่างก็คงจะดีกว่านี้

ร่างสวยลองพลิกอ่านหน้าอื่นๆของไดอารี่ที่ตัวเองเป็นคนเขียนดู

แต่ก็ต้องพบว่าทำผิดไปเสียแล้ว เมื่อน้ำตามากมายต่างพากันใหลออกมาอย่างกับว่าจะใหลให้หมดตัว

ตั้งแต่วันที่เริ่มคบกันจนวันนี้ก็ 6 เกือบจะ 7 เดือนแล้ว

นับว่าความสัมพันธ์ของแจจุงกับพี่ยุนโฮพัฒนาไปเร็วมาก ก็แจจุงรักพี่ยุนโฮ และพี่ยุนโฮก็รักแจจุง

แล้วจะไม่ให้มนไปเร็วได้ยังไง ? แต่ตอนนี้....แจจุงกลัวว่ามันจะไม่ใช่แบบนั้นอีกแล้ว

8/2/2010 

วันนี้คือวันที่แจจุงเริ่มคบกับพี่ยุนโฮ ใช่แล้ว ชอง ยุนโฮ

เป้นแฟนคนแรกของแจจุงนะ !! ^ ^

แค่คบกันวันแรกพี่ยุนโฮก็ขโมยจูบแรกของแจจุงไปซะแล้วอ่ะ

แต่ว่ามีความสุขจังเลยอ่ะ แจจุงชอบพี่ยุนโฮจัง ^ ^

.

.

22/3/2010

วันนี้ แจจุงยอมมีอะไรกับพี่ยุนโฮครั้งแรก

รู้ไม๊ว่ามันเจ็บมากๆเลย แต่ว่าแจจุงก็ยอมเพราะว่าแจจุงรักพี่ยุนโฮ ยังไงก็ยอมได้อยู่แล้ว

พี่ยุนโฮเป็นสุภาพบุรุษมากๆเลย แจจุงชอบจัง ^ ^

พูดแล้วแจจุงก็เขินเอง แต่ว่าก็อยากให้พี่ยุนโฮรู้

พรุ่งนี้พี่ยุนโฮจพาแจจุงไปไหนรึเปล่าก็ไม่รู้ เท่าที่รู้ตอนนี้

หมีน้อยหลับอยู่ คิกๆ ตอนตื่นล่ะหื่นชะมัด แต่ตอนหลับนี่หล่อจัง ฮ๊า แจจุงเขิน  

อ่านไปเท่านี้น้ำตาของร่างสวยก็ใหลออกมาไม่หยุด ... จะอ่านเพื่ออะไรล่ะเนี่ย ?

แทนที่จะเอาเวลาไปทำให้ตัวเองเข้มแข็งและทบทวนเรื่องราวอย่างทีพี่ยุนโฮบอก

แจจุงกลับมาโง่นั่งร้องให้อยู่ได้ โง่ โง่จริงๆ

มือบางทั้งดึงทั้งทึ้งผมตัวเองอย่างแรงจนมันหลุดติดมืออกมา

ปากบางขบกับฟันคมขของตัวเองจนมันเริ่มเป็นรอย และแตกในที่สุด

ร่างสวยจะมีอาการทางจิตเสมอเม่อเจอเรื่องกระทบกระเทือนจิตใจแรงๆ 

ว๊าก มันบีบหัวใจกันบ้างไม๊คะ

สงสารน้องแจจัง TT^TT

**แค่ห่างกันดูให้เธอรู้ไว้ "มันไม่ใช่เลิกกัน" แค่ให้ถอยไปปรับตัว** 

edit @ 1 May 2010 20:12:50 by Ganbattene

edit @ 1 May 2010 20:32:22 by Ganbattene