Cassiopeia and TVXQ

"พี่ยุนโฮ  ^ ^ พี่ยุนโฮมีอะไรจะเซอร์ไพรส์แจจุงหรอ" 

"มันไม่โป๊ไปหรอ"

"หึ พี่ชอบแบบนี้นี่นา อย่าขัดใจสิ"

"ตั้งแต่คบกับพี่ยุนโฮน้องแจเปลืองตัวจริงๆ"

"คร๊าบ รีบอยู่เดี๋ยวสิขอใส่เสื้อก่อนอย่าเพิ่งออกไป๊"

""ฮึกๆ วันนั้นเรายังไปด้วยกันอยู่เลยอ่ะ แล้วแจจุงจะขาดพี่ยุนโฮได้ยังไง ฮือๆ"

ร่างสวยรีบปาดน้ำตาออกจากดวงตากลมโตเพราะกลัวว่าจะร้องมากไปกว่านี้ 

เท้าเล็กก้าวเข้าไปในห้องน้ำอย่างแผ่วเบาเหมือนคนไม่มีแรง

ก็จะให้มีแรงได้ยังไงในเมื่อเมื่อวานตอนกลางวันจนถึงตอนนี้ยังไม่ได้กินอะไรเลย

"ซ่า ซ่า ฮึกๆ ฮือๆ พี่ยุนโฮ ฮืออๆ กลับมาได้รึยัง มาอยู่กับแจจุงเหมือนเดิมไง ซ่า" 

เสียงน้ำกระทบกับพื้นปนกับเสียงร้องให้ของร่างสวยบอบบาง

....ร้องให้มาทั้งสองวันแบบนี้ แล้วอีก 5 วันจะทนได้ไม๊ ?

.

.

.

"แจจุงๆ แจจุง ! เป็นอะไรรึเปล่า"

"อ๋อ ทะเลาะกับพี่ยุนโฮนิดหน่อยน่ะไม่เป็นอะไร" 

โกหกไปคำโต ทั้งขอบตาดำ ทั้งปากแตกแบบนี้ นิดหน่อยหรอ

"แน่ใจนะ วันนี้แจจุงดูไม่ค่อยดีเลยอ่ะกลับบ้านไปก่อนไม๊"

คิม จุนซูเพื่อนรักที่แทบจะกลายเป็นพี่น้องกันอยู่แล้ว รักกันมากจนแค่มองตาก็รู้ใจ

"ฉันรู้ว่าแจจุงต้องมีเรื่องอไรแน่ๆ ไหวไม๊ ? ให้ฉันพาไปห้องพยาบาลเถอะนะ"

ยังไม่ทันจะพยุงร่างบอบบางก็ล้มทรุดลงไปนอนกับพื้น

คงจะเป็นเพราะความอ่อนเพลียมากจึงทำให้เป็นลม ขอให้ไม่ได้เป็นอะไรด้วเยถอะ... 

นี่คือสิ่งที่เพื่อนรักคิดอย่างเป็นห่วง

"หือ ทำไมเลือดกำเดาใหลล่ะแจจุง อ๊า ต้องเป็นเพราะว่าเหนื่อยและไม่ได้นอน เฮ้อ

ฉันก็เคยเป็น แจจุงต้องร้องให้ทั้งคืนแน่ๆเลย พี่ยุนโฮรักแจจุงขนาดนั้น ทำไมปล่อยให้เป็นแบบนี้"

พึมพำอยู่คนเดียวราวกับคนบ้า ก่อนจะตะโกนเรียกให้ใครก็ได้มาช่วยเพื่อนรักแสนสวย

ที่ไม่ว่าใครก็อยากจะแตะต้องอยากจะสัมผัส ... แต่คนที่ได้ทั้งหมดไป เห็นจะเป็นผู้ชายคนเดียว

เท่านั้น ผู้ชายที่ชื่อ ชอง ยุนโฮ 

.

.

.

.

ตอนเย็น -คอนโด-

"แจจุงให้ฉันนอนเป็นเพื่อนไม๊ แน่ใจนะว่าไหว"

คิม จุนซูถามหลังจากคาดคั้นเอาคำตอบว่าเกิดอะไรขึ้น

เรื่องนี้พี่ยุนโฮไม่ได้ผิด แจจุงก็ไม่ได้ผิด แต่เป็นคนรักกันก็ต้องมีทะเลาะกันบ้าง

เพราะสองคนนี้รักกันมากเกินไป อยู่ด้วยกันมากเกินไป ก็เลยทำให้แจจุงอ่อนไหวขนาดนี้

หรือเพราะว่า ผู้ชายคนนี้คือผู้ขายคนแรกของแจจุง

คิม จุนซูน่ะรู้เรื่องอาการทางจิตของแจจุงดี แต่ก็ไม่ปริปากพูดเพราะว่าคุณป้าของแจจุงสั่งห้าม

คุณป้าไม่อยากให้แจจุงต้องคิดว่าตัวเองมีข้อบกพร่อง แจจุงน่ะเป็นคนที่น่าสงสารจริงๆ

"พี่ยูชอนคงจะคิดถึงจุนซู อยากอยู่กับฉันเลย ฉันเข้าใจว่าการที่เราคิดถึงใครซักคน

มันทรมานขนาดไหน ฮึก คิดถึงพี่ยุนโฮจังเลย ฮืออๆ ทำยังไงดี ฮึก ทนไม่ไหวแล้วอ่ะ

ฮึก จุนซุ มันเหมือนว่าตัวฉันมันกำลังจะสลายไปแล้ว มันเจ็บมากๆเลยรู้ไม๊ ฮึก

ทุกสิ่งที่ฉันทำ ทุกซอกทุกมุมของห้องนี้มันมีความทรงจำของฉันกับพี่ยุนโฮอยู่เต็มไปหมด

โต๊ะกินข้าวนั่นฉันเคยป้อนข้าวให้เค้ากินด้วยนะรู้ไม๊ ฮึก ฮือๆ ฮือออ จุนซู ฮึก

ในครัวอ่ฉันเคยทำอาหารให้พี่ยุนโฮกินทุกวัน ฮึก ตรงนี้บนที่นอน พี่ยุนโฮจะนอนกอดฉันทุกคืน

ฮึก ในห้องน้ำ ฮือออ เราเคย ฮึก อาบน้ำด้วยกัน ฮึก ฮือๆ จุนซูอ่า ฮืออออ

หน้าทีวีตรงนั้นพี่ยุนโฮขอฉันคบ ฮึก ฉันดีใจขนาดไหนรู้ไม๊ ฮึก ตรง-----"

คิมจุนซูถึงกับต้องปาดน้ำตาตัวเองออก แจจุงรักพี่ยุนโฮมากจริงๆ

ทุกเรื่องราวแจจุงจำได้หมด ไม่ว่าคำพูดอะไรแจจุงก็ไม่เคยลืม ขอให้คนพูเป็นคนที่ชื่อ

ชอง ยุนโฮ แจจุงไม่ได้ใช้สมองจำ...แต่ใช้หัวใจจำ มันก็เลยไม่เคยหายไป

 "พอแล้วแจจุง... ไม่ต้องพูดแล้วนะ แจจุงยังมีฉัน แจจุงยังมีพี่ยูชอน ดงเฮ ฮยอนจุง และคุณป้า

ทุกคนรักแจจุงมากๆนะ ฉันว่าพี่ยุนโฮก็รู้สึกไม่ต่างกับแจจุงหรอก เค้าหวังดีกับแจจุงมากนะ

เค้าก็เจ็บไม่แพ้แจจุงหรอก โอ๋ เพื่อนรักของฉัน ไม่ต้องร้องนะ"

ร่างบางกำลังโอบกอดร่างบางอีกร่างหนึ่งของเพื่อนรักอยู่ ลูบหัวปลอบประโลมแบบนี้

อยากจะให้แจจุงดีขึ้น แจจุงทั้งเปราะบาง ทั้งอ่อนหวานขนาดนี้ ใครจะไมรัก ?

มันไม่ใช่เรื่องยากเลยจริงๆ ที่ใครซักคนจะมาตกหลุมรักคนแบบนี้

"อย่าปฏิเสธฉันนะ ฉันจะอยู่กับแจจุง ฉันทิ้งเพื่อนรักของฉันไปไม่ได้หรอก

แจจุงเจ็บ ฉันก็เจ็บนะ แจจุงทุกข์ฉันก็ทุกข์ แจจุงมีความสุข ฉันก็มีความสุข

เหมือนกับแจจุง .. นี่ตอนที่ฉันทะเลาะกับพียูชอนแต่ก่อนน่ะ แจจุงยังปลอบฉันเลย

ถึงตาฉันบ้างแล้วนะ ^ ^"

ยิ้มให้เพื่อนรักเพื่อเป็นกำลังใจ ยิ้มให้อย่างจริงใจ

นี่คือความรัก... ที่ไม่ใช่ความรักแบบคนรัก ไม่ใช่ความต้องการหือความใคร่

หากแต่มันคือ มิตรภาพ ที่แน่นแฟ้นและจะเป็นแบบนี้ตลอดไป

.

.

. 

ผมเห็นเหตุการณ์ทั้งหมด... ตั้งแต่ตอนที่แจจุงร้องให้ฟูมฟาย

จนถึงตอนที่จุนซูปลอบให้แจจุงหยุดร้องและหลับไปในตอนนี้

จุนซูส่งข้อความมาหาผม ว่า

ถ้าอยากเห็นแจจุงตอนนี...พี่ก็รีบมาที่ระเบียงนะ

ฉันไม่ได้จะว่าอะไรพี่หรอก แต่ว่าแจจุงน่ะรักพี่มากๆเลยนะ เค้าเสียใจจริงๆ

ฉันไม่อยากให้เพื่อนฉันเป็นอะไรไปมากกว่านี้ วันนี้แจจุงเป็นลมและเลือดกำเดาใหล 

พี่ยุนโฮ.... ฉันอยากให้พี่ลองคิดดูใหม่นะ

คิม จุนซู 

แวบแรกเลยที่เห็นคือทรมาน ต่อมากลายเป็นความรู้สึกอยากจะเข้าไปปลอบ

เค้าจะไม่โกรธผมใช่ไม๊ ? พี่ขอโทษจริงๆแจจุง ขอโทษ

ถ้าพี่ได้แต่พูดคำว่าขอโทษอยู่ในใจแล้วมันจะได้อไรขึ้นมา ...  

พี่นี่มันโง่จริงๆเลย ใบปริญญาจบการศุกษาจากคณะแพทย์ศาสตร์มันไม่ได้ทำให้พี่

ฉลาดขึ้นในเรื่องนี้เลย ! 

"แจจุง แจจุงไปอาบน้ำนะ แต่วันนี้ไม่ให้ไปโรงเรียนหรอกหน้าซีดขนาดนี้

เดี๋ยวเป็นลมเป็นแล้งไปจะยุ่งนะ"

พยักหน้ารับอย่างว่าง่าย ก่อนจะหลับตาลงไปอีกครั้ง

"แจจุงไปอาบน้ำเถอะ ตื่นมากินอะไรหน่อยนะแจจุงเดี๋ยวก็ตายไปจริงๆหรอก"

"ถ้าตายไปได้...ก็ไม่ทรมานแล้วจุนซู แต่ฉันยังตายไม่ได้หรอก พี่ยุนโฮจะเสียใจ ฮึก ทำไม่ได้ ฮือๆ"

พูดได้ไม่กี่คำก็นึกคนรักอีกแล้ว ในความคิดของแจจุงตั้งแต่ตื่นนอนยังหลับใหลไปอีกครั้ง

มีแต่คำว่า ชอง ยุนโฮ

"เฮ้อ ร้องอีกแล้ว น่าจับพี่ยุนโฮมาตีก้นซะจริงๆ"

"อย่านะ อย่าตีพี่ยุนโฮนะ เดี๋ยวพี่ยุนโฮเจ็บ ไม่เอาหรอก ตีฉันแทนเถอะ อ่ะตีเลยๆ"

ทั้งๆที่คิมจุนซูคนนี้พูดเล่นแท้ๆอยากจะให้แจจุงหัวเราะได้บ้าง แต่แจจุงกลับเอาไปคิดจริงๆ

กลัวว่าฉันจะตีพี่ยุนโฮจริงๆหรอ ถึงขนาดล้อเล่นก็ยังกลัวว่าจะตี กลัวว่าพี่ยุนโฮจะเจ็บ

และยื่นแขนมาให้ฉันตีเลยหรอ แจจุง....แจจุง... แจจุงรู้ตัวรึเปล่าว่ารักเค้ามากขนาดไหน

"ฉันล้อเล่น ฮึก แจจุงฉันล้อเล่นนะ"

ฉันต้องร้องให้ไปด้วยเลยหรอเนี่ยแจจุง แจจุงรักเค้ามากเลยนะ ฉันซาบซทึ้งในความรัก

ที่ยิ่งใหญ่ของแจจุงจริงๆ ทุกลมหายใจเข้าออกของแจจุงมีแต่ ชอง ยุนโฮ แล ชอง ยุนโฮ

"อ่า จุนซูอย่าร้องสิ ไม่เอาๆ อย่าร้องน๊า คิกๆ ตาแดงหมดแล้ว"

เพื่อนรักที่ตอนนี้นั่งหัวเราะราวกับเด็กๆ

นี่แจจุงบ้าไปแล้วจริงๆหรอ ?

"ทำไมมองฉันแบบนั้น ฉันไม่ได้เป็นอะไรซักหน่อย ก็โลมาตาแดงมันน่าขำจริงๆ คิกๆ"

เหมือนจะรู้ใจว่าเพื่อนรักกำลังติดอะไรก็เลยตอบไปแบบนั้น

ฮู่ว คิมจุนซูค่อยโล่งใจหน่อย

.

.

.

จุนซูนัดกับผมไว้เรียบร้อย หลังจากที่จุนซุออกไปโรงเรียน ผมก็จะเข้าไปหาแจจุง

ทนไม่ได้แล้วครับ ไม่ไหวจริงๆ ผมรักเค้ามากเกินจะอยู่ห่างกันแบบนี้

.

.

.

"ฮึก ฮืออๆ ทำไมต้องเป็นแจจุงด้วยฮะ ฮึก ฮือออๆ แจจุงที่เกิดมาไม่เหมือนผู้ชาย ฮึก

แจจุงที่พ่อแม่ไม่รัก ฮึก แจจุงโรคจิต ฮืออออ แถมยัง ฮึก ต้องมาทะเลาะกับพี่ยุนโฮอีก ฮึก

ฮืออออ ไม่อยู่แล้วได้ไม๊ แจจุงทนไม่ไหวแล้ว เจ็บเกินไป"

รอยปริแตกที่ปากอวบอิ่มมีเลือดสีแดงสดใหลออกมาอีกครั้งหลังจากที่เริ่มกัดปากตัวเอง

ร่างบางนั่นกอดเข่าตัวเองพิงกับตู้ในครัว มีดเล่มคมอยู่ในมือบาง

"มีดจ๋า จำได้ไม๊ว่าเคยใช้ทำอาหารให้พี่ยุนโฮกิน ฮึก มีด แจจุงอยากตายแล้ว ฆ่าแจจุงนะ คิกๆ"

เสียงร้องให้กลายเป็นเสียงหัวเราะคิกคัก ก่อนจะตามด้วย...

ร่างบางจับดานคมของมีดให้จ่ออยู่ตรงข้อมือบาง กดมันลงไปช้าๆ...เบาๆ... ให้ทรมาน

"แจจุงทนไม่ไหวแล้วนะทำไมมันจ็บจัง ฮึก แต่เจ็บน้อบกว่าที่หัวใจตั้งเยอะ เห หัวใจหรอ"

เลือดสีแดงฉานใหลลงมาตามข้อมือบาง มีดเล่มเดิมถูกจับให้ปลายแหลมจ่อเข้าที่หัวใจ

"คิกๆ หัวใจ เจ็บดีนักก็ไม่ต้องอยู่แล้ว"

"แจจุง ! ทำอะไรน่ะ เอามีดออกเดี๋ยวนี้นะ"

ร่างสูงที่คุ้นตาวิ่งมาคว้ามีดออกไปจากมือคนรัก

"แจจุง...พี่ขอโทษ แจจุงอย่าทำแบบนี้นะ แจจุง..." 

"ฮือออ พี่ยุนโฮจริงๆหรอ ฮึก ใช่พี่ยุนโฮจริงๆใช่ไม๊ ฮืออออ ขอโทษ แจจุงขอโทษ

แจจุงรักพี่ยุนโฮนะ รักมากๆเลย ฮึก อยากจะใช้ชีวิตอยู่กับพี่ยุนโฮตลอดไปจริงๆนะ ฮือ เชื่อแจุงนะ"

"เชื่อครับ เชื่อ...แจจุงพี่เชื่อ พี่ก็รักแจจุง แจจุงครับ เราจะเป็นเหมือนเดิมนะแจจุงไม่ต้องห่วง

เราจะรักกันเหมือนเดิมไง แจจุง...โอ๋ อย่าร้องนะ พี่ขอโทษ"

มือใหญ่ลูบผมสีสวยของคนรักที่ตอนนี้ซุกหน้าลงกับอกแกร่ง

ร้องให้สะอึกสะอื้นอย่างดีใจ ดีใจเหลือเกินที่พี่ยุนโฮกลับมาแล้ว

"แจจุงอย่าคิดจะฆ่าตัวตายนะ ห้ามทำแบบนี้อีกนะครับ จากวันนี้เป็นต้นไป

แจจุงจะไม่มีสิทธิ์ไปจากพี่อีกแล้วนะครับ รู้ไม๊"

"อื้ม ไม่ไปหรอก ไม่ไป ไม่อยากไป ฮือ อยากอยู่กับพี่่ยุนโฮ"

"มาเดี๋ยวพี่ทำแผลให้นะ เอ๊ะ ทำไมปากแตกแบบนี้"

ร่างสูงตกใจเมื่อเห็นรอยปริแตกที่ปากอวบอื่ม มันมักจะมีสีสันสดใสเสมอ

แต่สีแดงเลือดแบบนี้... ไม่เอาหรอก

"ก็....แจจุงกัด"

"ห้ามกัดปากนะรู้ไม๊ ฮู่ว พี่นี่มันแย่จริงๆ ป่ะๆ ไปทำแผลดีกว่าไหนดูข้อมือซิ ดีนะเนี่ยไม่ลึก"

ลุกเกินตามเตาะแตๆอย่างว่าง่าย เฮ้อ ทำไมผมมันแย่แบบนี้

ก็รู้ทั้งรู้ว่าแจจุงน่ะบอบบางและอ่อนไหวง่ายขนาดไหน

.

.

.

"อ่า เสร็จแล้ว ! ใจแข็งชะมัดกดมีดลงไปได้ ถ้าพี่มาช้ากว่านี้ล่ะก็ไม่อยากจะคิดสภาพเลย"

"นึกว่าพี่ยุนโฮจะไม่รักแล้วซะอีก"

บู้ปากแล้วหันหน้าไปทางอื่น น่ารักชะมัด

"ไม่ร้งไม่รักอะไรล่ะ ทั้งรักทั้งหลงหัวปักหัวปำ ไม่ได้นอนกอดตั้งสามคืนคิดถึงจะแย่"

"คิดถึงเหมือนกัน" 

หัวทุยๆซบลงที่อกแกร่งถูไถไปมาอย่างออดอ้อนเช่นเคย ชอบทำแบบนี้จัง... อบอุ่นดีจังเลย

"ทีนี้ก็ ต้องจับยัยสวยของพี่อาบน้ำซะหน่อยแล้วมั้ง"

"เห หวา ทำอะไรเนี่ย"

รู้ตัวอีกทีร่างของตัวเองก็ลอยจึ้นมาจากเก้าอี้ซะแล้ว

อ้อมกอดแกร่งๆแบบนี้ ชอบจังเลย

มันทั้งอุ่นทั้งปลอดภัย ไม่เหงาด้วย

แจจุงรักพี่ยุนโฮจงเลย รักมากๆเลย

คิกๆ ต่อไปนี้แจจุงก็จะมีความสุขแล้วสินะ

"แจจุงตั้งใจว่าถ้าพี่ยุนโฮอยากจะมีอะไรกับแจจุงก็มีไปเถอะนะ จะไม่ขัดขืนอีกแล้ว" 

"ไม่เอาหรอก คนป่วยขนาดนี้ ตัวก็ร้อนด้วย ไปอาบน้ำดีกว่า"

"เบื่อแล้วหรอ เบื่อแจจุงแล้วหรอ"

เบะปากรอบที่เท่าไหร่ของวันก็ไม่รู้

"ไม่ได้เบื่อ แต่ไม่อยากรังแกคนไข้ หืมมมม หรือว่าอยากจะให้พี่ทำ ?"

"คิกๆ หื่นจัง ไม่เอาหรอก ไว้ก่อนได้ไม๊"

"ได้สิครับที่รัก"

เราดีกันแล้ว เรารักกันเหมือนเดิมแล้ว

..... เราจะรักกันแบบนี้ตลอดไป วู้ว

ไม่สิ เราจะรักกันมากขึ้นมากขึ้นต่างหากล่ะ 

ผมไม่น่าทำแบบนั้นเลยจริงๆ 

จี๊ดกันไม๊ ? อ่านอีกรอบยังร้องให้เองเลยอ่ะ TT^TT แจจุงสุโค่ยมาก