Cassiopeia and TVXQ

คุณ be_faithful ที่บอกว่าอ่านมาตั้งนานไม่ได้เม้น ฮ่าๆ

ไม่เป็นไรค่ะไรท์เตอร์ไม่ให้อภัย เอ้ย ไม่ใช่ ให้อภัยค่ะฮ่าๆ

ยังไงก็ขอบคุณที่เม้นแล้วก็ ช่วยติดตามด้วยนะคะ !!!!

"ยุนโฮ จำคุณอา ลี ที่เป็นเจ้าของค่ายเพลงได้ไม๊ลูก (เห้ย ลี ซูมาน !!! ล้อเล่น ฮ่าๆ)" 

"ได้ีัครับทำไมหรอ"

"เค้าบอกว่าอยากให้ลูกกับน้องแจจุงมาเล่นมิวสิควีดีโอให้วงอะไรซักอย่างของเค้านี่แหละ"

"หา ผมกับแจจุงอ่ะนะ !? ไว้จะลองถามแจจุงนะครับ"

"เค้าบอกว่าอยากได้แจจุงมาร่วมเล่นด้วยมากเพราะหน้าตาน่ารักตรงคาแร็คเตอร์ ส่วนยุนโฮก็หลอระเบิดมาก

เค้าบอกว่าใช่เลยน่ะลูก"

"แหมม๊า ไอ้เรื่องผมหล่อน่ะมันแน่นอน โฮะๆ ฮ่าๆๆๆ"

"เอ้อ  ไอ้หลงตัวเอง รีบๆถามน้องนะพอยุนกลับมาเค้าจะติดต่อม๊ามาอีกที"

"ไม่รู้ล่ะม๊า ถ้าน้องไม่ผมก็ไม่ โอเคมั้ย"

"เป็นเอาหนักจริงๆเลยยุึน แตะนิดแตะหน่อยไม่ได้เลยนะ โอเคๆ งั้นแค่นี้ล่ะม๊าไม่กวนแล้ว" 

.

.

.

.

.

"พี่ยุนโฮๆ มีอะไรรึเปล่าทำหน้ามุ่ยแบบนั้น่ะฮึ ?"

ผมไม่ได้ไม่อยากใเล่นหรอกนะ แต่ว่ากลัวว่าจะมีคนคลั่งใคล้เมียผมมากกว่านี้น่ะสิ

รายนี้ยิ่งคิดมาก ถ้าลองผมเอ่ยปาก ต่อให้เค้าไม่อยากเเล่นเค้าก็จะทนเเล่นอยู่ดี

"คือ .. ไมมีอะไรหรอกครับ เอ้อ ตั้งแต่มาที่นี่เรายังไท่ได้ไปเที่ยวไหนเลยอ่ะ"

"อ๋อ อืม นั่นสิ พาไปหน่อยสิ น๊า เบื่อแล้วไม่อยากอยู่บ้าน"

"ครับ ไปอาบน้ำแต่งตัวซะไป"

.

.

"อื๊อ ไม่เอาๆ อยากอาบน้ำน๊า"

คนสวยของผมผลักหัวผมออกมาจากคอเค้าใหญ่เลย TT^TT หมีอดอยาก

"ก็นี่ไงให้อาบ ไม่ได้ทำอไรซักหน่อย"

จมูกโด่งซุกไซร้ลงที่ซอกคอขาว ขบเม้มจนเกิดรอยแดงเป็นจ้ำๆ 

มือใหญ่บีบเฟ้นสะโพกเปลือยเปล่าของร่างสวยบอบบาง

"เนี่ยอ่ะนะไม่ทำ"

"ง่า พี่อดอยากมาหลายวันแล้วน๊า" 

"เดี๋ยวไปเที่ยวไม่ไหวนะ"

ดวงตากลมโตชอนมองร่างสูงด้วยแววตาขอร้อง

"ก็ได้ หึ คืนนี้เสร็จแน่นางฟ้าน้อยๆ"

ร่างสูงพึมพำๆพร้อมกับทำเสียงฟึดฟัดอย่างขัดใจ 

"คิกๆ กลัวแล้ว"

ร่างทั้งสองร่างที่ผลัดกันอาบน้ำผลัดกันถูหลัง ช่างเป็นภาพที่มีความสุขเสียจริงๆ

หากวันใดวันหนึ่งขาดคนใดคนหนึ่งไป ... อีกคน ก็คงจะอยู่ไม่ได้

เพราะเค้าทั้งสองคน เกิมาเพื่อเป็น คู่ชีวิต กัน 

.

.

.

"ไม่เอารถไปนะ ขึ้นรถไฟใต้ดินไปดีกว่า แจจุงจะได้เห็นอะไรเยอะๆ"

คนตัวสูงพูดพลางจับผ้าพันคอมาพันร่างเล็ก

"อื้อ นี่ๆ มันหนาวขนาดนั้นเบยเรหอข้างนอกน่ะ เมื่อวานก็ธรรมดานะ"

"โผล่หน้าออกไปสิแล้วจะรู้ ฮ่าๆ ตัวกลมอย่างกับแม่หมี"

ร่างสูงจับคนตัวเล็กที่โดนผ้าพันคอผื่นโตพันจนกลายเป็นคล้ายๆกัอนกลมๆหมุนไปหมุนมา

"คิกๆ แม่หมีกับพ่อหมี"

"อื้ม แม่หมีอ่า พ่อหมีอดอยากมานานแล้วนะ"

"วกเข้าเรื่องเก่าทุกทีเลย ทะลึ่งจริงๆ"

อ๊าก ก็ผมไม่ได้มีอะไรกับแจจุงมาตั้งนานนม จะว่าไปก็ตั้งสามวันแล้วนะ !!!

"หูววว หนาวจริงๆด้วยแฮะ รถไฟใต้ดินอยู่ที่ไหนอ่ะ"

คนสวยของผมหมุนไปหมุนมา กระโดดบ้างวิ่งเหยาะๆบ้างหวังจะทำให้มันหายหนาว

แต่ไม่หรอก หนาวจะตายขนาดนี้อ้อมกอดผมนี่แหละอุ่นสุดๆแล้ว จริงไม๊ครับ ??

"อืออ อุ่นจังเลย คิกๆ"

แขนแกร่งโอบคนตัวเล็กเข้ามาหาตัวเอง

"อ้อมกอดพ่อหมีนี่แหละสุดยอด !!"

.

.

.

.

.

"ว้าววววว นี่มันเทพีเสรีภาพนี่นา ว้าวๆๆๆ ไม่เคยเห็นเลย ใหญ่ชะมัด"

คนสวยของผมทำตาโตพร้อมกับร้องอย่างกับเด็กได้เห็นของเล่นใหม่

"เทพีเสรีภาพเนี่ย เป็นสัญลักษณ์ของอเมริกาเลยนะครับแล้วก็เป็นของขวัญที่ฝรั่งเศษให้อมเริกา

ในปี 1886 เพื่อสร้างมิตรภาพแล้วก็ฉลองการประกาศอิสระภาพจากประเทศอังกฤษน่ะครับ สวยใช่ไม๊"

"อ๋อ อย่างงี้นี่เอง หวา แฟนน้องแจนี่รู้เยอะจริงๆ"

"พี่มาซัมเมอร์ที่นี่ตอนมัธยมทุกปีเลยครับ หลับตาเดินได้แล้ว"

ผมไม่ลืมที่จะพกกล้องมาด้วย ตั้งแต่เช้าก็แอบถ่ายเจ้าตัวเล็กไปไม่รู้กี่ภาพแล้ว ดูเหมือนจะไม่รู้เรื่องเลยจริงๆ

"คิกๆ นี่ๆ แจจุงเอากล้องโพลารอยด์มาด้วยนะ แต่ว่าอยากถ่ายกับพี่ยุนโฮด้วยอ่ะ"

พูดไปพลางเล็กกล้องไปที่เทพีเสรีภาพก่อนจะกดชัตเตอร์ ไม่นานรูปเทพีเสรีภาพก็ออกมาจากกล้องโพลารอยด์

สีขาวเครื่องเล็ก ร่างสวยสะบัดๆมันให้แห้งไวๆ ช่างเป้นภาที่น่าเอ็นดูที่สุดสำหรับชองยุนโฮ

"มาๆ เด๊๋ยวเขียนให้ วันนี้วันที่เท่าไหร่นะ" 

"อ้อ 20 ธันวาคม 2010 (ยังมาไม่ถึงเลย ฮ่าๆ)" 

มือใหญ่เขียนอะไรขยุกขยิกลงไปที่ส่วนท้ายของรูปใบนั้น

"นี่ไงๆ เสร็จแล้ว เดี๋ยวพี่หาคนมาถ่ายรูปให้เราดีกว่ารอแป๊บนึงนะ"

แล้วร่างสูงก็เดินไปยังผู้หญิงชาวเอเชียกลุ่มนึงที่ยืนมองพวกเค้าอยู่นานแล้ว

ไม่นานหญิงสา่วหน้าตาน่ารักก็เดินออกมาพร้อมกับกล้องดิจิตอลตัวโตของร่างสูง

"อ่า พร้อมนะคะ 1 2 3 แชะ เรียบร้อยค่ะ"

คืนกลเ้องให้ร่างสูงพร้อมกับรับกล้องโพลารอยด์อีกตัวมาไว้ในมือ

"อ่า ยิ้มกวางๆนะคะสวยมากเลย 1 2 3 แชะ เสร็จแล้วค่า รักกันานๆนะค๊าาา"

เด็กสาวคนนั้นคืนกล้องให้ยุนโฮและวิ่งกลับไปหาเพื่อนๆ พร้อมกับทิ้งถ้อยคำที่ทำให้หัวใจของร่างเล็กพองโต

"นี่คงคิดว่าพี่จะไปจีบสาวสินะ ตอนนั้นทำหน้าซะมุ่ยเลย ฮ่าๆ ไหนดูหน้าคนหน้ามุ่ยซิ"

ยกกล้องดิจิตอลตัวโตขึ้นมาถ่ายรูปคนตัวเล็กอีกครั้ง

" เปล๊า ใครคิด ไม่เห็นจะได้คิดตรงไหนเลย เปล๊า"

"อ้อหรออออ ครับๆ ไม่หึงๆ หูวว ดูคนนั้นสิ เซ็กซี่ถูกใจจังเลยอ่ะ"

ร่างสูงแกล้งชี้ไปมั่วๆเอ่ยคำกวนประสาทใส่คนน่ารักที่ทำหน้าหงดหงิดสุดขีด

"ทีน้องแจล่ะเอาผ้ามาพันๆๆๆๆๆ จนกลายเป็นแม่หมีไปแล้ว แล้วดูตัวเองชอบไปมองคนอื่น ชิ นิสัยไม่ี"

ตะโกนใส่ร่างสูงเสียงดัง หากแต่มันไม่ได้ดูน่ากลัวซักนิด

"อ้อเนี่ยอ่ะนะไม่หึง ฮ่าๆ กลัวแล้วๆ"

"อื้อ !! หึง หึง หึงมากๆเลย ไม่ชอบเลยทำไมชอบไปคุยกับคนอื่นอ่ะ"

มือขาวๆที่ถูกถุงมืือสีชมพูห่อหุ้มอยู่ ฟาดลงไปที่แขนกแกร่งอย่างเอาเป็นเอาตาย

"นี่แน่ๆๆๆ ป้าบ ป้าบ ป้าบ"

"โอ๊ยๆ เจ็บแล้วคร๊าบ ไม่ได้มองซะหน่อยพี่ก็แค่ชี้มั่วๆ อ๊าก พอได้แล้ว"

ร่างเล็กยังคงกระหน่ำฟาดมือลงไปที่ใหล่กว้าง

"นี่ พี่น่ะนะก็แค่ขอให้เค้าถ่ายีูป น้องคนนั้นน่ะเค้าเป็นสาววาย เค้าชอบคู่เราจะตายแถมเค้ายัง

ถามพี่ว่าคนนั้นใช่ คิม แจจุงรึเปล่าเลย"

ชองยุนโฮรีบอธิบายลิ้นแทบพันกัน ! ฮู่่ว คนสวยนี่โหดชะมัด

"อ้าวว หรอ แล้วทำไมไม่บอก ให้ตีอยู่ได้"

"ก็ชอบดูแจจุงหวงพี่นี่ ฮ่าๆ น่ารักชะมัด รักพี่ใช่ไม๊ล่ะ หืม ใช่ไม๊ๆ"

"ถ้าไม่รักเค้าจะยอมให้พี่ยุนโฮมาหมั้นกับเค้าทำไมเล่า !!"

คนสวยพูดไปก็เชินไป จนหน้าแดงไปถึงใหนต่อไหน

"ฮ่าๆ  พี่ก็รักแจจุง" 

.

.

.

"ไม่หิวหรอพี่ยุนโฮ เรายังไม่ได้กินอะไรเลยนะ"

ตอนนี้ผมพาแจจุงลงมาที่ซับเวย์เพื่อจะพาเค้าไปที Battery Park มันไม่ใช่สวนแบตเตอร์รี่นะครับ ฮ่าๆ

เดี๋๋ยวก็รู้เองเน้อ ฮ่าๆ

"อ่า นั่นๆ ร้านขายอาหารฟาสท์ฟู้ด กินไปก่อนได้ไม๊เดี๋ยวพี่ค่อยพาไปหาร้านอร่อยๆนะ"

"อื้มๆ ได้ หิวไส้จะขายแล้ว"

ยัยสวยของผมเดินลิ่วๆไปที่ร้านนั่นเรียบร้อย โดยมีผมเดินตามมาติดๆ เราไม่สามารถอยู่ฝกลกันได้เลยจริงๆ ฮ่าๆ

.........

.................

..........................

คนสวยของผมนั่งเคี้ยวแฮมเบอร์เกอร์ตุ้ยๆอยู่ที่ม้านั่งของซับเวย์ เราต้องรอรถประมาณอีก 5 นาทีน่ะครับ

เลยพาเจ้าตัวเล็กมานั่งก่อนเดี๋ยวจะเมื่อย

"พี่ยุนโฮๆ"

มือขาวๆที่ตอนนี้ถอดถุงมืออกเรียบร้อยดึงชายเสื้อของผมเบาๆ

"ครับ ?"

"ทำไมกินน้อยอ่ะ ไม่หิวหรอ นี่ๆ เอาของน้องแจไม๊"

"อ้อ พี่ไม่ค่อยชอบกินไอ้พวกนี้อ่ะ มันไม่มีประโยชน์"

"ง่า เดี๋ยวค่อยไปหาอะไรมีประโยชน์กินนะ คิกๆ"

คนสวยขงผมพูดไปหัวเราะไป คงจะหัวเราะผมสินะ เห้อ ทำไมผมถึงได้รักเด็กคนนี้ขนาดนี้วะเนี่ย ?!

ครืนนนนนนนนน !!

"โอ๊ะ ที่รักรถไฟมาแล้วครับ"

"อ๋า แป๊บนึงๆทิ้งขยะก่อน" 

คนสวยของผใผุดลุกผุดนั่งก่อนจะคว้ามือผมเข้าประตูรถไฟฟ้าใต้ดินไปอย่างฉิวเฉียด

"ฟู่ว นึกว่าจะไม่ทันรีบยัดแทบตาย"

"มันเลอะไปหมดแล้ว"

นิ้วเรียวยาวที่ห่อหุ้มด้วยทิชชู่เช็ดไปที่ปากอวบอิ่มอย่างเบามือราวกับว่ากลัวมันจะบุบสลาย

.

.

.

"แชะ"

เสียงกดชัตเตอร์ถายรูปคนสวยรอบที่หนึงพันของวันนี้ ร่างบอบบางที่เดินไปตามทางร่มรื่นของสวนสาธารณะ

แห่งนี้ หรือ Battery Park นั่นเอง

"ที่นี่ที่ไหนอ่ะฮะ สวยจัง"

"Battery Park ครับ ที่นี่น่ะสวนสาธารณะประวัติศาสตร์เลยนะ เป็นที่ตั้งของ The Sphere อันนั้นไง

ทีกลมๆสีทองๆน้ำตาลๆอนนั้น่ะครับ ไอ้ The Sphere เนี่ยไ้มาจาก World Trade Center แล้วที่นี่ก็เป็นที่

ตั้งของ James Watson Mansion คฤหาษณ์แห่งเดียวในนิวยอร์คน่ะครับ"

"ไกด์ทัวร์มาเองชัดๆ ฮ่าๆ"

ร่างเล็กที่เดินดูจนทั่วแล้วก็บ่นอุบอิบว่าเมื่อยบ้างอะไรบ้าง

"นั่งสิๆ นั่นไงที่นั่งน่ััะ" 

ร่างสูงชี้ไปยังม้านั่งยาวๆทีลับตาผูเคน จะว่าไปนี่ก็เกือบจะเย็นแล้วเลยไม่มีคนต่างหาก 

"ถ่ายรูปกันๆ ^ ^"

คนสวยพูดแล้วก็หยิบกล้องโพลารอยด์ขึ้นมาแล้วจับใบหน้าคมคายแนบลงมากับหน้าตัวเอง

แต่จังหวะที่แจจุงกำลังจะกดชัตเตอร์นั้นเอง จมูกโด่งกดลงมาที่แก้มนิ่มๆนั่น

"งื้ออ แกล้งอีกแล้ว"

"ว้าวๆ รูปสวยชะมัด ฮ่าๆ เขียนสิครับ"

"ว่าอะไรล่ะ @ Battery Park 20.12.2010 พี่ยุนโฮหอมแก้ม แบบนี้น่ะหรอ"

"เยส"

คนสวยเขียนไปก็หน้าแดงไป โดยไม่รู้ตัวเลยว่าร่างสูงแอบถ่ายรูปใบหน้าอ่อนหวานนั่น

แล้วทั้งสองคนก็ผลัดกันใช้กล้องเดิจิตอลของร่างสูงถ่ายกันเองบ้าง ถ่ายคู่บ้าง

"หนาวแล้วอ่ะ กลับบ้านกันนะ"

คนสวยชวนร่างสูงพลางหันมาส่งยิ้มหวานๆให้

"อื้ม พี่ว่าแจจุงเหนื่อยแล้วอ่ะ ขึ้นหลังพี่ดีกว่านะ"

คนตัวสูงพูดพลางย่อตัวลงกับพื้นให้แจจุงขึ้นมา

"หูยย ไม่เอาเดี๋ยวพี่ยุนโฮก็เจ็บหลังหรอก แจจุงตัวหนักน๊า คิกๆ"

ถึงจะพูดแบบนั้นแต่ร่างเล็ฌกก็ขึ้นมาบนตัวร่างสูงเรียบร้อย

ร่างสูงโปร่งเดินเอื่อยๆมาตามถนนของสวนสาธารณะที่ไร้ผู้คน ก่อนจะเอ่ยเรียกคนตัวเล็กบนหลัง

"แจจุงรับ หลับแล้วหรอ"

"ยังหรอก คิกๆ พี่ยุนโฮมีกลิ่นอะไรไม่รู้หอมจัง คิกๆ ฟอดดดด"

พูดจบก็หอมแก้มของร่างสูงไปหนึ่งที

ให้ต่ายสิ ผมจะบ้าให้ได้ทุกทีทีแจจุงหอมแก้มผมน่ะ ! โอยยย ช่วยผมด้วยยย

"แกล้งพี่หรอเนี่ย พี่จะหัวใจวายตายแล้วนะ"

"เปล่าน๊า ก็รักอ่ะหอมไม่ไ้หรือไง"

"ยินดีให้กอดจูบลู๔บไซร้ตามใจชอบครับ"

"คิกๆ ลามก"

เดินมาเรื่อยๆก็มาถึงถนนที่สว่างสไว มีรถมากมายหลายคันขับผ่านบ้างจอดบ้างเยอะแยะไปหมด

"ขึ้นแท็กซี่ดีกว่า ท่าทางจะเดินไปสถานีไม่ไหวใช่ไม๊เนี่ย"

"เมื่อยขาอ่ะ แหะๆ" 

คนสวยส่งยิ้มแหยๆให้ร่างสูงงที่เป็นคนแบกตัวเองอยู่

"แจจุงอยากลงแล้วอ่ะ เดี๋ยวพี่ยุนโฮปวดหลังนะ ปล่อยสิๆๆ"

ดึงเสื้อของร่างสูงเบาๆให้ปล่อย แต่ร่างสูงก็ยังเอาแต่ส่ายหัว

"ไม่เอา อยากแบกแจจุง"

"โอ๊ะ นั่นแท็กซี่มาแล้ว แท็กซี่ๆๆๆ !!!"

d\คนสวยตะโกนโหวกเหวกจนคนแถวนั้นหันมามอง แล้วก็โบกมือเรียกแท็กซี่

.

.

.

.

"ฮู่ววว ถึงบ้านซักที หนาวจะตายอยู่แล้ว แต่วันนี้สนุกจังเลยอ่ะพี่ยุนโฮ"

ร่างบอบบางที่นั่งอยู่บนตักของร่างสูงช้อนตามองพร้อมกับส่งยิ้มหวานๆให้

"จริงหรอ เดี๋ยวพรุ่งนี้พี่พาไปเที่ยวใหม่ มีทีเที่ยวเยอะแยะเลยนะ"

"จริงหรอ ว้าว อยากไปอ่ะ แต่ตอนนี้หิวจังเลยอ่ะพี่ยุนโฮ ไม่ไดซื้ออะไรมาเลย"

"หรอครับ อืม .... เดี๋ยวพี่เรียกพ่อบ้านให้นะ อยากกินอะไรก็บอกเค้า"

"อื้ม แล้วพี่ยุนโฮจะไปไหนอ่ะ"

"ฟิตเนส !!!!"

"หูยย พอแล้วๆ แค่นี้ก็ฟิตจะตายแล้วน๊า ดูสิๆ"

คนสวยเอาหน้าไปแน็บกับหน้าท้องที่เต็มไปด้วยซิกศืแพ็ค

"ก็ได้ๆ งั้นพี่จะกินข้าวกับแจจุง"

"เยี่ยมมากพ่อหมี คิกๆ"

edit @ 12 May 2010 20:12:02 by Ganbattene

"อืออออ ง่วงนะ"

เสียงทุ้มครางต่ำในลำคออย่างขัดใจ

เมื่อคนสวยที่ตื่นนานแล้วจนไปล้างหน้าล้างตาเรียบร้อย แต่เจ้าหมีน้อยก็ยังไม่ยอมลุก

"ตื่นซักทีสิฮะ ขี้เซาจังเลย"ฃ

คนสวยแกล้งเป่าลมใส่หู ได้ผล ดวงตาเรียวคมเบิกกว้างขึ้นทันที

"ใคีรสอนให้ทำแบบนี้เนี่ย" 

"คิกๆ ชอบจริงๆด้วย ฮ่าๆ พี่ฮีชอลสอนมา"

"ไปสนิทกะเค้าตอนไหนเนี่ย"

"ก็เค้ามาเม้นไซเวิล์ดอ่ะ เค้าสวยเนอะ"

ร่างสูงทำหน้าเจ้าเล่ห์ก่อนจะพูดถ้อยคำกวนประสาท

"อื้ม สวยมากเลย ขาว เอ๊กซ์ เซ็กซี่มาก สเป็คเลยอ่ะแจจุง อยากจีบอ่ะ" 

คนสวยยู่หน้าลงอย่างขัดใจ

"ไปจีบเลยสิ ไปเลยๆ บินกลับไปเลยนะ โกรธแล้ว"

"ฮ่าๆ เค้าไม่ได้เรียกว่าโกรธ แต่หึงต่างหาก"

ร่างหนาดึงคนสวยเข้ามากอด กุมมือกันไว้อย่างหวงแหน

"จะไปรักใครได้ ดูยัยสวยของพี่สิเป็นซะแบบนี้อ่ะ หืม ?"

"คิกๆ ดีใจจัง"

คนสวยถูไถหัวกลมๆกับอกกำยำของร่างสูงอย่างออดอ้อน

"ไปกินข้าวเถอะแจจุงทำไว้ให้แล้ว"

"ครับคุณภรรยา"

"ยังไม่ได้แต่งงานกันเลย พูดแบบนี้แจจุงเสียหายนะ ฮ่าๆ"

แจจุงพูดไปก็เขินไป แหม ภึงเราจะยังไม่ได้แต่งงานกัน แล้วมันต่างกันตรงไหนล่ะ

ในเมื่อเราก็อยู่ด้วยกันแล้ว ? ทุกวันแจจุงจะทำกับข้าวให้ผมกิน คอยดูแลเรื่องนั้นเรื่องนี้

ออดอ้อนอย่างน่ารัก คุยกุ๊กกิ๊กกับผมตลอด แล้วแบบนี้ใึครที่ไหนจะม่เรียกภรรยา

"เอ้าๆ นั่งฝันกลางวันอยู่นั่นแหละ ตามลงไปเร็วนะๆ"

.

.

"โหววว อะไรเนี่ยหอมชะมัด น่ากินจัง"

ผมแกล้งเดินไปจับเจ้าตัวเล็กของผมมากอด แล้วกดจมูกลงไปที่ซอกคอขาวๆนั่น น่าฟัดจริงๆ

"กับข้าวอยู่นู่น นี่มันแจจุงนะ ป้าบ !"

มือขาวๆจีเลาๆลงมาที่แขนำยำของร่างสูงอย่างขวยเขิน

ก็จะไม่ให้เขินได้ยังไง พูดแบบนี้ทีไรน้องแจเสร็จคุณหมอหมีนี่ทุกทีเลยฮะ !

น้องแจอุ่นกับข้าวให้พียุนโฮเรียบร้อยแล้วฮะ และตอนนี้มันก็ถูกสวาปามโดยคุณหมอหมี

"อร่อยจังครับ คนทำจะอร่อยแบบนี้ไม๊น๊า หืม ?"

คนพูดยื่นใบหน้าหลอๆเข้ามาหาร่างบางช้า แต่ยังไม่ทันจะถึงตัว ก็โดนมือบางจับใบหน้าหล่อเหลานั่น

กลับไปไว้ที่เดิม "ไม่อร่อยหรอกน่า"

"ฮ่าๆ จริงหรอ? แต่เท่าที่พี่จำได้ทั้งหอม ทั้งนุ่ม น่าลูบไล้มากเลยน๊า"

"หื่นไปแล้วพี่ยุนโฮ ! >///////<"

คนสวยพูดอย่างขวยเขินก่อนจะหน้าแดงอีกครั้ง

ไม่รู้ว่าทำไมโชคชะตาถึงได้ดลบันดาลให้แจจุงมาเจอกับผม

ทั้งๆที่ผมมันก็แค่ผู้ชายธรรมดาๆริสัยก็ไม่ค่อยจะดี หงุดหงิดง่าย อารมณ์ร้อน

แต่ไอ้ที่ว่านีมันหายไปหมดเลยตั้งแต่เจอแจจุง

เค้าไม่เคยทำให้ผมอารมณ์เสีย แถมยังแก้นิสัยเจ้าชู้ของผม

อย่างนี้รึเปล่าที่เค้าเรียกว่า รักแท้

"เหม่ออีกแล้ว"

"พี่ก็เหม่อถึงแจจุงอยู่คนเดียวน่ะแหละครับ"

"ก็ตัวจริงอยู่ให้ดูแล้วนี่ มีอะไรรึเปล่า ฮื๊อ ?" 

"เปล่าหรอก พี่ก็แค่คิดว่าทำไมเราถึงมาเจอกัน"

แจจุงเขิยบจากเก้าอี้ข้างๆขึ้นมานั่งบนตักผมทน

"เราจะไม่มีทางรักกันได้ถ้าพี่ยุนโฮไม่ตามจีบแจจุงอ่ะนะ ฮ่าๆ" 

"ก็พี่เห็นแล้วก็แบบว่า เนื้อคู่ขัดๆ"

"เว่อร์ไปแล้ว"

.

.

.

.

.

.

ครืดด ครืดด ครืดด

เสียงโทรศัพท์สีดำของร่างสูงดังขึ้น ทำให้คนตัวเล็กที่นั่งดูทีวีอยู่ต้องลุกไปตามหาร่างสูง

แต่ก็ไม่เจอ สงสัยจะไปแถวๆนี้่ะมั้ง บ้านนี้ก็ออกจะใหญ่ รับแทนก็คงไม่เป็นอะไร

"พี่ยุนโฮไม่อยู่ฮะม๊า นี่แจจุงเอง"

"อ๋อ หรอจ๊ะ แจจุงเป็นยังไงบ้างลูก สบายดีไม๊ แล้วอีหมีมันไปไหนทำไมไม่มาดูแลแจจุงล่ะจ๊ะ"

"อ๋อ คงไปออกกำลังกายล่ะมั้งฮะ เห็นบ่นๆว่าช่วงนี้อืด"

"หรอจ๊ะ อืม งั้นเดี๋ยวม๊าโทรไปใหม่ก็ได้ บอกอีหมีมันด้วยนะจ๊ะ"

"ม่ะม๊าฝากแจจุงไว้ก่อนก็ได้ฮะ เดี๋ยวแจจุงจะไปบอกพี่ยุนโฮให้นะฮะ"

"อ๋อ .. เอ่อ คือ .... ไม่เป็นไรจ้ะ เดี๋ยวม๊าโทรไปใหม่ " 

"ฮะ บ๊ายบายฮะ"

ม่ะม๊ามีอะไรรึเปล่าถึงได้โทรมาทั้งๆที่เมื่อวานก็เพิ่งจะมาถึงแท้ๆ

ปกติถ้ามีอะไรก็จะบอกแจจุงด้วย แต่นี่ ...?

บางทีอาจจจะเป็นเรื่องที่แจจุงไม่สมควรจะรู้ก็ได้สินะ ไม่เป็นไีรอดทนไว้แจจุง มันจะไม่มีอะไร 

.

.

.

ตึก ตึก ตึก

เสียงงฝีเท้าเล็กๆเก้าขึ้นบนไดคฤหาษณ์หลังโตอย่างระมัดระมวัง

บ้านนี้ใหญ่มากๆ จนแทบจะหากันไม่เจออยู่แล้ว

เป็รบ้านสีขาวทั้งหลัง ตกแต่งสไตล์ลอฟท์

บ้านหลังนี้พี่ยุนโฮบอกว่าเพิ่งจะสร้างเสร็จก่อนเราจะมาไม่นาน เป็นบ้านที่พี่ยุนโฮตั้งใจ

ว่าจะมาอยู่หลังจากนี้ซักสองสามปี บ้านหลังนี้ประกอบไปด้วย

ห้องนอน 10 ห้อง ห้องน้ำ 15 ห้อง สระว่ายน้ำ ห้องฟิตเนส ห้องดูหนัง ห้องกินข้าว

ห้องนั่งเล่นและ สวนหลังบ้านที่น่าอยู่มากๆ พี่ยุนโฮทั้งรวยทั้งเพอร์เฟคต์แบบนี้

บางทีเค้าอาจจะไม่เหมาะกับแจจุงรึเปล่า ความคิดงี่เง่าแบบนี้มันมาอีกแล้ว ทำไมถึงคิดมากแบบนี้นะแจจุง

และในที่สุดแจุงก็เดินมาถึงห้องฟิตเนสที่คิดว่าพี่ยุนโฮต้องอยู่ในนี้แน่นอน

ทั่ก ทั่ก ทั่ก ทั่ก ทะั่ก

เสียงฝีเท้าของร่างสูงที่วิ่งอยู่บนลู่วิ่งภายในห้องสีขาวสะอาดตา

"อ้าว แจจุง ไม่โทรเรียกพี่ล่ะ"

"ก็โทรศัพท์อยู่นี่ไง ฮ่าๆ"

ร่างบางชูโทรศัพท์เครื่องบางขึ้นมาให้ร่างสูงดู

"อ้าว ตายล่ะ มีกิ๊กโทรมาให้แจจุงีรับบ้างรึเปล่าครับ"

"อืม มั"

แกล้งทำกน้าเศร้าไปแบบนั้นแหละ ทั้งที่จริงๆ ก็แค่ม่ะม๊า

"หา ใครวะนั่น"

"ล้อเล่น ม่ะม๊าน่ะ โทรกลับไปสิ เดี๋ยวแจจุงลงไปก่อนนะ จะไปดูทีวีต่อน่ะ"

ผมคิดไปเองรึเปล่าว่ายัยสวยของผมทำตัวห่างเหินแบบแปลกๆ

 ปกติจะอ้อนผมให้ได้ทุกที แล้วทำไมถึงจะรีบลงไปนัก

ทิ้งวไว้ให้คาใจเนอะ 

edit @ 11 May 2010 14:07:27 by Ganbattene

"ห่ะ ? นิวยอร์ค !!!"

คนสวยของผมทำตาโตเมื่อเห็นตั๋วเครื่องบิน

"ใช่แล้ว นิวยอร์ค พี่มีบ้านที่นั่นน่ะไปนานเท่าไหร่ก็ได้ครับ"

"ว้าววว รวยจัง จุ๊บ ใจดีที่สุดเล้ย ไปกันๆดีกว่า" 

หลังจากไปที่ต.ม.แล้วผมก็พายัยสวยมานั่งรอไฟลท์ เราน่ะมากันก่อนตั้งชั่วโมงนึง

ผมนึกว่ารถจะติด ที่ไหนได้

"พี่ยุนโฮ น้องแจหิวข้าว ไปกินกันนะ" 

คนสวยทีวันนี้เริงร่ามากมาย เดินจูงคนรักเข้าร้านอาหารหรูในแอร์พอร์ต

ครืดดด ครืดดด

"อ่ะ พี่ยุนโฮโทรศัพท์"

แจจุงบุ้ยปากไปที่กางเกงผม

"ยุนโฮครับ อืม อ๋อออ ม๊าอ่ะอย่าแกล้งสิครับ อืม ครับ" 

ร่างบางทีนั่งรับประทานอาหารจานโตอยู่ก็เงยหน้าขึ้นมาถามคนรัก

"ม๊าว่าไงหรอพี่ยุนโฮ"

"ม๊าบอกว่า ยังไม่ได้แต่งเลยจะฮันนี้มูนซะแล้ว"

ร่างสวยหน้าแดงขึ้นมาทันที บิดไปบิดมาก่อนจะแปะมือขาวๆลงไปบนแขนกำยำของร่างสูง

"บ้าหรอ >//////< ไปเที่ยวกันเฉยๆ คิกๆ"

"ทำหน้าแบบนี้เดี๋ยวก็จับปล้ำซะนี่ น่ารักเป็นบ้า"

.

.

.

.

"อ๊ะ นาโอยะนี่ นาโอยะคุงๆ !"

คนสวยของผมกระโดดเหยงๆเรียกผู้ชขายที่ไหนก็ไม่รู้...ญี่ปุ่นอีกแล้วหรอเนี่ย

เรามาถึงนิวบอร์คกันแล้ว และผมก็พาแจจุงน้อยๆของผมมาเดินเล่นที่สวนสาธารณะ ไม่คิดว่าจะเจอก้างซะนี่

"อ้าวแจจุง มายังไงเนี่ย"

ไอ้เด็กญี่ปุ่นนั่นยังคงพูดคุยกับแจจุงอย่างสนุกสนานแจจุงก็ไม่ลืมที่จะแนะนำตัวผมแทน

ว่า 'แฟน' ก็ยังดี แต่ว่าตอนนี้ผมกลายเป็นส่วนเกินไปเรียบร้อย

ดูเหมือนเค้าจสนิทกันมากสินะ ผมกับแจจุงที่เพิ่งจะรู้จักกันได้ปีเดียว คงไม่เท่าไอ้เด็กนี่ใช่ไม๊

คิดได้แล้วผมก็ลุกเดินออกมา ปล่อยให้ทั้งสองคุยกันต่อไป

.

.

แจจุงเดินมาเรื่อยๆตามทาง หนาวมากๆเลยฮะ

นี่ก็เย็นแล้วแต่พี่ยุนโฮก็ไม่เห็นเดินตามมาเลย เค้าลุกหายไปตั้งแต่ตอนไหนก็ไม่รู้

คงจะโกรธแน่ๆทีี่แจจุงคุยกับนาโอยะซัง ก็แจจุึงสนิทกับเค้าตั้งแต่เด็ก นาโอยะซังเป็นเพื่อน

กับเคตะ พี่ยุนโฺฮอาจจะ...ไม่ชอบ แต่ว่านาโอยะซังนิสัยดี ไม่เที่ยว ไม่ดื่ม อย่างน้อยก็ไม่เหมือนเคตะ

ตอนนี้แจจุงกลัวมากๆเลยฮะ ไม่มีคนอยู่แถวนี้เลย และนี่เป็นชานเมืองของนิวยอร์ค คนก็หายไปไหนหมดไม่รู้

บ้านแจจุงก็ไปไม่ถูก พี่ยุนโฮก็หายไปไหนไม่รู้ นี่เค้าจะทิ้งแจจุงไว้อย่างงี้จริงๆน่ะหรอ

"ฮึก หายไปไหน ฮือออ"

แจจุงเดินมาใกลแล้ว เราไม่ได้เอารถมา เพราะว่าแจจุงอยากลองนั่งรถประจำทางดู

เดินมาจนไม่รู้อยู่ไหนแล้วด้วย หนาวก็หนาวกลัวก็กลัว แต่ที่กลัวสุดๆเลยคือกลัวพี่ยุนโฮโกรธ

แจจุงอยากจะโทรหาพี่ยุนโฮแต่ไม่รู้ว่าเค้าจะอยากรับไม๊

"ฮึก ฮือออ รับซักทีสิ"

ตึก ตึก ตึก

เสียงฝีเท้าของชายร่างสูงคนหนึ่ง ที่เดินตามร่างบอบบางมาตั้งแต่ต้น

ตอนนี้เข้ามาใกล้ขึ้นเรื่อยๆ .... เรื่อยๆ

"ฮึก พี่ยุนโฮ รับสิๆ"

และไม่นานเกินรอ เสียงที่อยากจะได้ยินก็ดังขึ้นจากปลายสาย

"ไม่ได้ไปกับไอ้นาโอยะอะไรนยั่นหรือไง"

"ฮึก อย่าโกรธสิ ฮืออออ อยู่ไหน น้องแจกลัว ฮืออออ ทิ้งแจจุงไว้ที่นี่ได้ยังไง ฮึก

ใจร้ายที่สุดเลย ฮืออออ"

"พี่จะไปไหนได้ล่ะครับ พี่ก็อยู่กับแจุงตลอดนั่นแหละ แต่แจจุงไม่เคยหันมาหาพี่เลย" 

แล้วเสียงฝีเท้าปริศนาก็หยุดลง

"เอ้าเจ้าเด็กน้อย จะยืนร้องให้อีกนานไม๊ หันมาซักทีสิ"

เสียงอบอุ่นและร่างกายกำยำที่ยืนห่างออกไปประมาณหนึ่งเมตร ยืนหน้านิ่งๆ หากแต่ริมฝีปากนั่น

กระตุกยิ้มน้อยๆ

"ฮือออ อย่าเดินหนีไปสิ ฮึก แจจุงก็แค่บังเอิญเจอนาโอยะ เค้าก็แค่เพื่อนแจจุงจริงๆนะ"

มือใหญ่ลูบศีรษะกลมๆของร่างเล็กอย่างต้องการจะปลอบ

"พี่ไม่ได้ไปไหนเลยนะครับ ในทางกลับกันพี่เดินตามแจจุงทุกฝีก้าวต่างหาก

แม้แต่ตอนที่แจจุงคุยกับนาโอยะพี่ก็อยู่ตรงนั้น พี่ลุกออกมา แต่พี่ก็ยังมองแจจุงอยู่ตลอด ไม่รู้เลยหรือไง"

ร่างบางส่ายหัวแรงๆเป็นคำตอบ

"รู้รึเปล่าว่าพี่หึง"

"รู้"

คนสวยที่ตอนนี้หยุดร้องให้แล้วแต่ก็ยังคงกอดร่างสูงแน่นๆเหมือนเดิม

"ดูเหมือนจะมีแต่แจจุงใช่ไม๊ที่ไม่เคยรูเลยว่าพี่รักแจจุงขนาดไหนน่ะ  หืม ? คิดว่าพี่จะปล่อย

ให้แจจุงเดินมาคนเดียวในที่มืดๆแบบนี้หรอ"

"รู้สิ รู้ พี่ยุนโฮรักแจจุง แจจุงก็รักพี่ยุนโฮไง ฮึก อย่าพูดแบบนี้สิ แจจุงก็แค่คิดว่าพี่ยุนโฮโกรธ

อาจจะโมโหมาก"

ใบหน้าหวานซบลงกับอกแกร่ง นำอุ่นๆใหลออกมาจากดวงตาคู๋สวย

ก่อนจะถูกซับด้วยเสื้อตัวหนาของร่างสูงอีกที

"รู้ไม๊ ที่พี่บอกว่าพี่เดินตามแจจุงมาตลอด แต่แจจุงไม่เคยหันมาหาพี่เลย พี่ไม่ได้หมายความแค่นั้น"

"ฮึก รู้  ก็นี่ไง ฮือออ ก็พยายามเรียกหาแล้วไง แค่มองไม่เห็น ไม่ได้หมายความว่าจะไม่มีวันเห็นนี่"

"พี่ขี้หึงขนาดนี้ยังจะไปคุยกับคนอื่นอีก ชิ"

"โถ่ อย่างอนน้า คิกๆ ดีกันๆ"

คนสวยยื่นนิ้วก้อยเล็กๆออกมาหาร่างสูง

"ไม่งอนก็ได้ รักนะครับนางฟ้า"

"คิกๆ เย่ รักเหมือนกันคุณหมอหมี"

แล้วหมีน้อยก็เดินข้างนางฟ้าแสนสวยไปตามถนนที่มีแค่พวกค้าสองคนเท่านั้น

คนรักกัน ยังไงก็ต้องมีทะเลาะมีโกรธกันบ้าง

แต่ถ้าทั้งสองยอมผ่อนยอมเอนให้กันและกัน

ทุกอย่างก็จะคลี่คลาย

เพราะยังไง หมีน้อยก็ไม่มีวันเลิกรักนางฟ้าได้อยู่ดี 

edit @ 10 May 2010 15:31:52 by Ganbattene

ไรท์เตอร์กลับมาแล้ว

พรุ่งนี้อีก 2 แชปนะคะ ครบสามแชป แต่ไม่รวดที่สัญญา ฮ่าๆ เหนื่อยอ่ะ TT^TT

 สิบนาทีที่แล้ว

"ตึงงงง ! โอ๊ยยยย"

เสียงร่างสูง.. ชายที่ได้ชื่อว่า คนรัก ของคิม แจจุง เน็ตไอดอลหน้าตาสวยหวานน่ารักราวกับผู้หญิง

ร้องโอดครวญราวกับว่าถูกใครเหยียบหางเสียอย่างงั้น

"แจจุงมานี่หน่อยครับ โอ๊ยย เลือดใหล"

ร่างสูงที่ขอตัวขึ้นไปเข้าห้องร้ำข้างบน

ตอนนี้นอนร้องโอดโอยอยู่ที่บันได

"เป็นอะไร หือ อ๊ากก เจ็บรึเปล่า พี่ยุนโฮเป็นอะไรไม๊"

แจจุงรีบวิ่งเข้าไปหาพี่ยุนโฮอย่างร้อนใจ

ก็ตกบันไดน่ะสิ !!!! คิ้วเลือดออกด้วย เลือดใหลเป็นทางยาวเลย โอ๊ยๆ

"TT^TT ตกบันได ก็พี่จะรีบมาหาแจจุงไง ก็นั่งเล่นเกมด้วยกัน

พี่หายไปนานแจจุงก็จะรอใช่ไม๊ ก็รีบวิ่งมา แล้วมันก็ลื่น คิ้วแตกเลยอ่ะ"

"แจจุงทำแผลไม่เป็นนะ ถึงทำได้ก็ไม่สวยแบบพี่ยุนโฮทำอ่ะ ขอโทษ"

แจจุงก้มหัวขอโทษพี่ยุนโฮใหญ่เลย ก็แจจุงกลัวว่าแจจุงจะทำหน้าที่แฟนที่ดีได้ไม่เต็มที่นี่

"ไปหยิบกระเป่าพี่มาให้หน่อยสิครับอยู่นั่นอ่ะๆ เดี๋ยวพี่เย็บเอง"

"หา มันต้องเย็บเลยหรอพี่ยุนโฮ"

แจจุงยื่นกระจกให้พี่ยุนโฮดู แล้วพี่ยุนโฮก็ทำหน้าตกใจ จนตาตี่ๆนั่นเบิกกว้างขึ้น คิกๆ น่ารัก

"อ๊าก หมดหล่อเลยอ่ะ TT^TT มันชาไปหมดแล้ว แต่พี่จะไม่หล่อนี่อ่ะดิ"

"ไม่หล่งไม่หล่ออะไร แค่นี้ก็หล่อจะตายแล้ว อ่ะนี่กระเป๋า"

แจจุงทนดูภาพทรมานต่อไปนี้ไม่ได้แล้วฮะ กรี๊ดดด !

ปัจจุบัน

"โอ๊ยยย พี่ยุนโฮไม่ต้องกลัวไม่หล่อหรอกน่า ดูสิ คุุณหมอหมีหล่อจะตาย เข้มๆแบบนี้แจจุงชอบน๊า"

แจจุงเอาหน้าไปคลอเคลียกับอกพี่ยุนโฮเหมือนทุกครั้ง ชอบทำแบบนี้จังเลย แล้วให้พี่ยุนโฮกอดแจจุงด้วย

แจจุงนั่งปลอบพี่ยุนโฮมานานมากแล้ว ก็รายนั้นกลัวว่าตัวเองจะไม่หล่อ -*- เข้มๆ มีหนวดน้อยๆแบบนี้

แจจุงว่าพี่ยุนโฮเซ็กซี่จะตาย แภถมมีผ้าปิดแผลที่หางคิ้วด้วย เท่ชะมัด

"ชอบเข้มๆแบบไอ้พวกหนุ่มญี่ปุ่นใช่ไม๊ล่ะ เข้มขนาดนั้นน่ะพี่ทำไม่ได้หรอก !"

"อะไรเนี่ย งอนอะไรไม่รู้ ญี่ป่งญี่ปุ่นอะไรไม่ได้ชอบซะหน่อย (แล้วเคตะ แล้วมะพี แล้วทั้งหลายล่ะแจ TT^TT)" 

"ให้มันแน่นะ พี่จับได้น่ะเละแน่ ชิ พี่ไม่หล่ออ่ะแจจุง โฮฮฮฮฮ"

"หยู๊ดดดด สต๊อบเลยๆ หล่อแล้วจริงๆ แจจุงชอบพี่ยุนโฮมีหนวดนิดๆ กล้ามกับซิกศืแพ็คก็เท่จะตาย

หางคิ้วแตกนิดหน่อยดูกวนๆๆดีออก หล่อจริงๆน๊า เชื่อสิๆ"

แจจุงต้องอ้อนกี่ครั้งแล้วนะ -*- ไม่ยอมเชื่อเลยอ่ะ TT^TT

"จริงนะ"

"จริงสิฮะ จุ๊บ"

ร่างบางหอมแก้มร่างสูงไปหนึ่งที ก่อนร่างสูงจะมีอาการ...

"เฮือก ! แจจุง อ่า พี่จะหัวใจวายตายไม๊ ทำไมน่ารักอย่างงี้เดี๋ยวก็ฟัดซะเลยนี่"

คนสวยยอมให้ร่างสูงดึงตัวเองเข้ามากอดแต๋โดยดี แถมยังหอมแก้มร่างสูงอีกทีด้วย

"กอย่าทำอะไรเค้าน๊า คิกๆ รักพี่ยุนโฮจังเลย"

คนสวยยังคงออดอ้อนเหมือนลูกแมวน้อยต่อไป แบบนี้จะไม่ให้ชอง ยุนโฮใจละลายยังไงไหว ??

.

.

.

วันต่อมา 

"พี่ยุนโฮ๊ !!! ดีใจจังสอบเสร็จแล้ววว" 

คนสวยวิ่งร่ามาหาคนรักที่ยืนรออยู่หน้าตึก

โผเข้ากอดอย่างดีใจ

"เหลืออีกเดือนเดียวก็จบแล้วว ! เย่ๆดีใจจัง"

ซุกไซร้ไปใบหน้าอยู่กับอกแกร่งก่อนจะพูดเสียงอู้อี้

"โรงเรียนครับที่รัก ระวังโดนว่าน๊า"

"อุ้ย ลืม แหะๆ"

เดินควงแขนร่างสูงขึ้นไปบนรถก่อนจะเริ่มถามคำถามที่คาใจมานาน

"แล้วเราจะได้ไปเที่ยวไหนไม๊อ่ะ"

"ได้ไปสิครับ พี่เตรียมเซอร์ไพรส์เรียบร้อย"

"ไปเมื่อไหร่ แจจุงปิดเดือนเดียวนะ"

"พรุ่งนี้"

"หา ??"

.

.

.

"ฮุ่ว ทำไมเพิ่งมาบอกนะ เตรียมของไม่ทันเลย"

"หืม ? ที่รักครับ นี่เพิ่งบ่ายสาม"

"ไม่ต้องพูดเลย นี่ๆไปนานไม๊อ่ะ"

คนสวยที่นั่งอยู่ในอ้อมกอดของคนรักช้อนตาขึ้นถามด้วยแววตาวิบวับ

"ก็... แล้วแต่แจจุง"

"กลับตอนเปิดเทอมได้ไม๊อ่ะ แจจุงอยากไปเที่ยว ไม่เคยไปไหนเลยอ่ะ น๊าๆๆๆ นะๆ"

"ครับที่รัก พี่ยังไงก็ได้ มีแจจุงที่ไหน ก็มีพี่ที่นั่น"

คนสวยกอดคนรักแนบแน่น อ้อมกอดที่เต็มไปด้วยความรัก..ความเข้าใจ... หาจากที่ไหนได้อีก ?

"นี่ๆคุ๊หมอหมี เราจะไปที่ไหนหรอ ตื่นเต้นจังเลยอ่ะ คิกๆ"

แจจุงกอดผมถูหน้าไปมาอย่างน่ารัก แกม้แดงๆนั่นทำไมผมจะไม่รู้ว่าเขิน

"อืม... ไม่บอกหรอก ! ฮ่าๆ เอ๊ะ... หนึ่งรอบกับตัวอักษรหนึ่งตัวดีไม๊น๊าาา หอมจังเลยคนอะไรไม่รู้"

จมูกโด่งสูดดมความหอมจากซอกคอขาวของคนรัก มือหนาเริ่มอยู่ไม่สุขอีกครั้ง

"ไม่เอาเลย ! รอดูพรุ่งนี้ก็ได้"

.

.

.

"พี่ยุนโฮ มาๆน้องแจพับให้ ดูซิขยำซะมันยับหมดแล้ว"

แจจุงชี้นิ้วสั่งพร้อมกับปาดเหงื่อ ก็ผมพับผ้าไม่สวยอ่ะ แจจุงสอนแล้วนะ แต่ผมก็ยังทำไม่ค่อยดี

ใครจะไปเป็นแม่ศรีเรือนแบบเมียผมล่ะ -*-

"หูยยย พี่ยุนโฮนี่คุณชายเรียกพ่อเลยจริงๆ เกิดมาสบายจัง น้องแจอิจฉาแล้วนะเนี่ย"

ทำปากยื่นปากยาวบู้ๆ น่ารักซะจริง อิจฉาผมหรอ ? ฮ่าๆ

"ก็นี่ไงแจจุงเป็นแฟนพี่ แจจุงก็จะเป็นคุณหญิง"

"บ้า -///////- หญิงอะไรล่ะ น้องแจผู้ชายนะ"

"สวยเป็นบ้า !"

ผมกดจมูกลงไปที่ซอกคอขาวนั่น แล้วก็เลื้อยขึ้นมาถึงริมฝีปากอวบอิ่ม

ที่มันเผยอรอรับลิ้นผมอยู่ ข้างในปากแจจุงทั้งหวานทั้งอุ่น ตัวแจจุงก็นุ่มนิ่มไปทั้งตัว

แถมกลิ่นหอมๆแบบนั้นผมจะทนได้ยังไง ?

"แจจุงครับ"

"หืม"

"พี่ขอนะจ๊ะที่รัก ไม่ไหวแล้ว"

"ทุกทีอ่ะ"

คนสวยว่าง่ายก่อนจะลุกขึ้นมาคร่อมทับลำตัวขอร่างสูง

"ชอบท่านี้ใช่ไม๊ล่ะ คิกๆ แจจุงทำให้นะ !"

เอ็นซีก็ไปคิดต่อเอาเองนะฮะ ฮ่าๆ

กลับมาแล้ว เหนื่อย + เจอข่าวคดีเทพเข้าไปช็อคแดก

เอ็สเอมพร้อมสัญญาฉบับใหม่ ทั้งสามพร้อมกับคำยืนยันว่าจะกลับมา .... ?

มันจะเป็นไปได้ไม๊ ??

สัญญาเอ็สเอ็มมันก็ทำใหม่แล้วนะ ลดลงเหลือ 10 ปี และรายได้ 15% จาก 10%

ขนาดนี้แล้วยอมๆมันเถ๊อะ มันไม่ค่อยจะอ่อนข้อบ่อยหรอกนะ TT^TT  

สามเดือนผ่านไป

"อึ๋ย น้ำข้าวต้มอีกแล้วไม่อยากกิน TT^TT"

"ง่า แจจุง ถ้าแจจุงไม่กินแจจุงจะ..."

"จะถ่ายเป็นเลือดและอาเจียนเป็นเลือด รู้แล้วๆ บอกมาตลอดสามเดือนจนจำขึ้นใจแล้ว"

"ถ้างั้นก็กินไป จบ !!"

"ใจร้าย ไม่มีอย่างอื่นแล้วหรอ ดูสิเนี่ยแจจุงผอมจะตายแล้วนะ"

แจจุงทำนสีหน้าเซ็งสุดขีด เฮ้อ หลังจากการผ่าตัดแจจุงก็พักฟื้นแล้วดีขึ้นอย่างรวดเร็ว

แผลที่ท้องก็หายแล้วด้วย แบบไม่มีแผลเป็น ฮ่าๆ

มันผ่านมาสามเดือนอย่างรวดเร็วมาก แจจุงยังคงต้องกินน้ำข้าวต้มต่อไปจนกว่าผมจะเห็นสมควร

ฮ่าๆ ไม่ได้แกล้งนะ แต่ว่าถ้าไม่หายล่ะก็เรื่องใหญ่

"พี่ยุนโฮแจจุงอยากไปเที่ยวอ่ะ"

"ที่ไหนล่ะครับ"

"ที่ไหนก็ได้อ่ะ >////< แจจุงเบื่อ"

พูดจบก็เอาหัวกลมๆมาถูไถที่ใหล่ผม ทำแบบนี้ล่ะผมตายทุกทีเลย

"แจจุงจะสอบอยู่อีกสองวันนี้แล้วนะ"

"ก็หลังจากสอบไง ตอนปิดเทอมฤดูหนาวไงๆ"

"ไป... อืมมม ไปไหนดีน๊า"

ผมแกล้งเอามือจับไปเรื่อย หน้าาอกบ้างแหละ เอวบ้างแหละ เรื่อยมาถึงสะโพกขาวนุ่มนิ่ม

"งื้ออ อย่าแกล้งสิ"

"ไปสวรรค์ก่อนได้ไม๊ตอนนี้"

ผมเอาหน้าหื่นๆ เอ้ย หล่อๆเข้าไปใกล้ๆแจจุงจนเค้าหน้าแดงไปหมดเลยล่ะครับ วู้ว คนอะไรสวยขนาดนี้

"บ้าหรอ ป้าบ ! "

พูดจบคนสวยก็ฟาดมือขาวๆลงมาที่แขนผมทีนึง ฮ่าๆ เขินแล้วน่ารักชะมัด

"โอ๊ะ พี่นึกออกแล้ว"

"ที่ไหนอ่ะ"

"อืม มมม ไม่บอกหรอก พี่จะเซอร์ไพรส์แจจุง"

"TT^TT อยากรู้อ่ะ"

"ก็ไว้ปิดเทอมแล้วพี่จะบอกนะครับที่รัก"

ใบหน้าคมคายซุกไซรืลงที่ซอกคอขาวอย่างแสนรัก รักคนตรงหน้านี่มากเลหือเกิน

เหตุการณ์ที่เกิดไปเมื่อสามเดือนที่แล้วทำให้ร่างสูงรู้ว่า การที่เราจะเสียคนรักไป

มันเป็นเรื่องที่ทรมานมากกว่าอะไรทั้งสิ้น

"คิดอะไรอยู่"

เสียงเจื้อยแจ้วๆหวานๆนั่นถามร่างสูงที่ตอนแรกก็ไซร้ซอกคอขาวอยู่ดีๆ

แต่ตอนนี้กลับเอาจมูกโด่งไล้ไปมาอย่างเบาๆ

"พี่คิดว่าถ้าวันนั้นพี่เสียแจจุงไป แล้วพี่จะทำยังไง"

ดวงตาเรียวคมฉายแววเศร้าสร้อยจนคนตัวเล็กที่อยู่ในอ้อมกอดต้องจับใบหน้าหล่อเหลานั่น

ให้หันมาสบตากับตัวเอง

"แจจุงจะตายไได้ยังไงล่ะ ในเมื่อพี่ยุนโฮรักแจจุงขนาดนี้ -/////-

จำเอาไว้นะว่าสาเหตุเดียวที่แจจุงจะตาย คือ ตอนที่พี่ยุนโฮไม่รักแจจุงแล้ว"

ดวงหน้าหวานซบลงกับอกแกร่ง ใบหน้าหวานฉ่ำกับดวงตากลมโตนั่น ฉายแววมีความสุขล้นอย่างหาที่

เปรียบไม่ได้ อะไรจะมีความสุขกว่าการที่ได้อยู่กับคนรัก ได้ใช้ชีวิตด้วยกันอีก ?

"แจจุงจำได้ไม๊วันนั้น ที่แจจุงเอามีดมาจ่อตรงนี้"

นิ้วเรียวยาวจิ้มลงไปที่หน้าอกข้างซ้ายของคนรัก

"อื้ม"

"ที่จริงวันนั้นพี่กะจะเข้าไปง้อแจจุงอยู่แล้วแหละ แต่ว่าพี่ก็รีๆรอๆว่าจะเอายังไงดี

จนพี่ได้ยินเสียแจจุงร้องให้หนักมากๆ แล้วก็พูดอะไรไม่รู้เบาๆหงุงหงิงๆ พี่เลยเดินเข้ามา

ตอนที่พี่เห็นเลยคือแจจุงกำลังเอามีดมาจ่อที่หัวใจตัวเองพี่นี้จะตายให้ได้เลยรู้ไม๊ครับ

ถ้าพี่เข้าไปไม่ทัน พี่คงจะต้องเสียแจจุงไป และพี่ก็จะตายตามแจจุงจริงๆนะ พี่อยู่ไม่ได้หรอก"

แขนแกร่งกระชับอ้อมกอดให้คนตัวเล็กเข้ามาใกล้กว่าเดิม ราวกับว่ากลัว

คนตรงหน้านี้จะหายไปไหนซะอย่างงั้น ใบหน้าหวานก็แสดงสีหน้าเสียใจ

"แจจุงขอโทษ คือ.. ตอนนั้น่ะแจจุงควบคุมตัวเองไม่ได้เลยอ่ะพี่ยุนโฮ

แจจุงคิดได้แค่ว่าถ้าพี่ยุนโฮไม่รักแล้วแจจุงก็ไม่รู้จะอยู่ไปทำไม แจจุงร้องให้ทั้งวันเลย

จนแจจุงคิดอะไรไม่ออก โรงเรียนก็ไม่ได้ไป ทุกอย่างมันเข้ามาพร้อมๆกันหมดจนแจจุงไม่อยากอยู่"

"ห้ามคิดแบบนี้อีกนะรู้ไม๊ พี่ไม่รับปากหรอกว่าต่อจากนี้เราจะไม่ทะเลาะกันอีกน่ะ แต่พี่สัญญว่า

มันจะไม่มีวันไหนที่พี่บอกให้แจจุงไปห่างๆจากพี่อีกแล้ว รู้ไม๊ครับ"

"รู้ครับผม !!!"

ทำท่าตะเบ๊อย่างน่ารัก ก่อนจะตอบเสียงดังฟังชัดเหมือนเด็กๆ

"นี่แจจุง แจจุงว่าถ้าเรามีลูกกันจะตั้งชื่อลูกว่าอะไรดีอ่ะ"

"อื้อหือออ คุณป่ะป๊า ม่ะม๊ายังไม่ท้องเลยจะตั้งชื่อลูกแล้วหรอฮะ"

คนสวยทำเสียงล้อเลียนอย่างน่ารัก ใบหน้าหวานคลอเคลียที่ซอกคอของร่างสูงอย่างออดอ้อน

เหมือนลูกแมวขนปุกปุยตัวน้อยๆที่กำลังร้องขอความรัก

"อยากท้องเลยไม๊ล่ะครับ เดี๋ยวป๊าจัดให้"

"ไม่เอาน๊า กลัวแล้วๆ"

ร่างเล็กขดตัวให้กลมๆก่อนจะยกมือชี้โบ้ชี้เบ้อย่างน่ารัก เมื่อร่างสูทำท่าจะว่าจะทำอะไรคนสวย

"ฮ่าๆ น่ารักจัง"

"อืม ... ถ้าเรามีลูกหรอ... แจจุงอยากมีลูกชายให้เป็นคนโต ส่วนคนที่สองให้เป็นผู้หญิง"

"พี่อยากมีซัก 13 คนแบบซุปเป้อร์จูเนียร์ไง หรือ ห้าดี แบบดงบังชินกิ"

"หูย ไม่ไหวล่ะ ทั้ง ห้า ทั้งสิบสาม น่ะพอกัน !"

"งั้น 18 เลยดีไม๊ ฮ่าๆ"

"พูดไปเถ๊อะพ่อหมี มีตังค์เลี้ยลูกเค้าหรือไง แจจุงกับลูกใช้เงินเปลืองจะตายน๊า"

"ฮ่าๆ พี่รวยไม่เป็นไร"

"จ้าๆ พ่อหมี อ๋ออ นึกออกแล้วๆ แจจุงอยากให้ลูกชายชื่อ ชินกิ"

"อื้อหือออ ลูกชายเราเป็นเทพเจ้า ฮ่าๆ"

"แต่ลูกสาวไม่รู้อ่ะนึกไม่ออก ไว้มีก่อนค่อยนึกนะ"

คนสวยช้อนดวงตากลมโตขึ้นหันมองคนรักอย่างออดอ้อน ก่อนร่างสูงจะพยักหน้าน้อยๆอย่างเป็นคำตอบ

ติดตามน้องแจต่อไป TT^TT ไรท์เตอร์จะไปเกาะช้าง สัญญานะฮะกลับมาอัสามแช็ปรวด

(สัญญาอย่างงี้มันฆ่าตัวตายชัดๆ)

เค้ารักรีดเดอร์ทุกคนนะฮะ จุ๊บบบ ! 

edit @ 6 May 2010 13:48:01 by Ganbattene